కాలం ఏదో ఒక నెపంతో బాధిస్తూ చెప్పకపోతే తనకి విలువ ఉండదని భయం కాబోలు పచ్చి నిజాల నుండి కూడా నాలుగు కన్నీటి చుక్కలని గురు దక్షిణ కోరకుండా ఉండలేదు అనుకుంటా కొన్ని రాత్రుళ్ళు నిద్రను తాకట్టు పెట్టుకుని కొన్ని పగుళ్లను చీకటితో చిట్లకొట్టి కోరికల పావులతో మనిషిని ఉసిగొల్పి మనసు చదరంగంలో ఓటమిని చవి…
మెరుపు తీగెలు “ఇదేంటి మీ వూళ్ళో వొక్క గుడీ లేదు?” “మమ్మల్ని గుడిలోకి రానివ్వలేదు, అందుకని మా వూళ్ళోకి గుడిని రానివ్వలేదు!” “మరి మీకు దేవుడు వుండొద్దా?” “మీకొక దేవుడూ మాకొక దేవుడూ వుండొద్దు!” “హు… దేవుడు లేని అనాథలైపోరూ?” “భక్తులు లేని దేవుడు కూడా అనాథే!” “సరే, మీకు కష్టమొస్తే నష్టమొస్తే యెవరికి చెప్పుకుంటారు?”…
దుర్మార్గం తన అడుగులను గర్జనలతో వినిపిస్తుంది. చేతుల్లోని అధికారాన్ని శాశ్వతమని భావిస్తుంది. తన నీడనే ప్రపంచమంతా కమ్మేస్తుందని అహంకరిస్తుంది. కానీ అది చూడలేని ఒక మహాశక్తి ఉంది. అదే ప్రకృతి. ప్రకృతి ఎప్పుడూ తొందరపడదు. ఎందుకంటే కాలం తన శ్వాస. ఋతువులు తన అడుగులు. సూర్యోదయం తన చిరునవ్వు. సంధ్య తన ధ్యానం. నక్షత్రాలు తన కళ్లలో…
చెమ్మ : వారాల ఆనంద్ తెలుగు కథాసాహిత్యంలో కొంతమంది రచయితలు ఎక్కువ కథలు రాయకపోయినా, మనసుపెట్టి రాసిన ప్రతికథ కొత్తదనంతో వినూత్నంగా వుండి పాఠంలానూ అధ్యయనం చేయాల్సిన రచనగానూ నిలబడుతుంది. అంతేకాదు ఆ రచయిత చేసిన విమర్శ కూడా సాహిత్యంలో దిక్సూచిలా నిలుస్తుంది. అలాంటి అరుదైన రచయితల్లో ఆడెపు లక్ష్మీపతి ఒకరు. ఆయన కేవలం కథలు…
మాట ఓ గుబాళింపు… మనసు తోటలో విరిసిన మల్లెపూల పరిమళం గుచ్చే ముల్లుగా కాదు… గుండెను గెలిచే గులాబీ రేకుగా ఉండాలి కోపపు కత్తి కోయని చోట… ప్రేమ పలుకు వంతెన కడుతుంది మంచి మాట… ఎండిన చెట్టుకు చిగురుల్ని అద్దె వసంతం మాట లిపి చిరునవ్వు కలిసిన సంభాషణ కావాలి వెన్నెల తడిసిన నది…
-డి జె మోహన రావు సాహిత్యానికి వ్యాకరణం అవసరమా అనే ప్రశ్న పైకి భాషకు సంబంధించినదిగా అనిపించినా లోతుగా పరిశీలిస్తే అది సృజనాత్మకత సరిహద్దులను శోధించే సాహిత్య తత్వంగా మారుతుంది. భావం ముందు పుట్టిందా, నియమం ముందు పుట్టిందా, కవి హృదయాన్ని అనుసరించాలా, శాస్త్రాన్ని ఆశ్రయించాలా? అనే సందేహాలన్నీ ఇందులో అంతర్లీనంగా ఉంటాయి. వ్యాకరణం భాషకు శరీరమైతే,…
-డాక్టర్ నూకరాజు బెందుకుర్తి సాంకేతికత మనిషి జీవితాన్ని సులభతరం చేస్తుందనే అపోహతో చాలా చర్చలు మొదలవుతాయి. కానీ ప్రతి కొత్త సాధనం మనిషి పనిని మాత్రమే కాదు, మనిషి ఎవరో అన్న నిర్వచనాన్నే మారుస్తుంది. చక్రం మనిషి ప్రయాణాన్ని మార్చింది. ముద్రణ యంత్రం జ్ఞానాన్ని మార్చింది. కానీ వాట్సాప్ వంటి అంతరంగ సంభాషణల వేదికలు మానవ…
-ఎన్. లహరి ఎన్నో ఏళ్లుగా నడకతో పోరాడుతున్న జీవితానికి ఇప్పుడో మాట వినిపించింది అద్భుతాలన్నీ ఈ భూమ్మీదే ఉన్నాయంటూ! ఎండిన నేల మీద కురిసిన తొలకరి జల్లులా ఆ తియ్యటి మాట అమృతప్రాయంగా మనసును తాకింది కాలం అలసిపోయిన చోట ఆశ మాత్రం ఇంకా ఉదయిస్తూనే ఉంటుంది ఒక సీసా నూనెలో ఎన్నెన్ని ఉషోదయాలు దాగున్నాయో…
ఏటి ఒడ్డున కట్టుకున్న ఇసుకదిబ్బల గూడు కళ్ళలో దృశ్య రేణువు కలవరపెడుతుంది. బాల్యం మీద సీతాకోక ఎగిరిపోయినట్లే, ఇప్పుడు చేతులకు వేలాడుతున్న పాదాల సమూహం నిర్మించుకున్న శ్రమ శిల్ప ఇసుక గూడు లేదు నిజం ఎప్పుడు చేదుగానే ఉంటుంది. అక్కడ ఏరు కూడా లేదు. ఊరు తన రూపం మార్చుకొని విశ్వసుందరి పోటీలో నిలబడింది.