ఆమె కోర్టులో నా వాక్యం బోనులో ప్రవేశపెట్టబడింది క్షమించలేని ఇష్టం శిక్షింపదగ్గ నమ్మకం లిఖింపలేని భావం దండించదగ్గ లోతు సాక్ష్యాలుగా బలమైన నా మనసుపై తీవ్ర వాదోపవాదనలు జరిగాక… అనివార్య పరిస్థితిలో ఆ ఒక్క వాక్యానికి మౌనమనే మరణశిక్ష విధిస్తూ తీర్పు వెలువడింది.
బ్రతుకు బాటలో అవిశ్రాంతంగా శ్రమిస్తూ గమిస్తూ సుదూర లక్ష్యాలనెన్నో అందుకున్నాను ఇంకా చేయవలసిన గమనాలూ చేపట్టవలసిన గమ్యాలూ ఎక్కువే వున్నాయి ఇటుచూస్తే కొద్దిపాటి జీవనకాల ప్రమాణం అటు చూస్తే ఎన్నోతీరాలకు చేరవలసిన ప్రయాణం సాధించవలసినవి మిక్కిలిగా మిగిలి ఆశాంతిని రేకెత్తిస్తున్న వైనం నా అశక్తతను చాటుతున్న దైన్యం వాంఛిత ఫలాల ప్రాప్తికి ఈ పయనానికెన్ని జన్మలు కావాలో జ్ఞాన సముపార్జన…
1 ఎలా ఉండాలో ఏమి మారాలో వల్లెవేస్తాం మాటల మూటలు భుజాలపై తాండవిస్తూ గాలిలో యుద్ధాలు చేసుకుంటాయి ఒక్కరు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు అసలా గుంపులో ఉన్నప్పుడు నిజమా ప్రతిఒక్కరి పంటికిందా కసి మార్చిపడేయాలన్న రోదసి ‘ఎందుకిలా ఉంది?’ అన్న అజీర్తి పదే పదే 2 కాళ్ళు పట్టి ఈడ్చేసుకుంటుంది తనలోకి ‘అవకాశం’ ‘సాంత్వన’ ఆలింగనం చేసుకుంటుంది…
మెరుపు తీగెలు స్వర్గథామంలో సుబ్బారాయుడుగారు యెదురయ్యారు. పోయినవాళ్ళని బూడిద చెయ్యడానికి నేను వచ్చినట్టే ఆయనా వచ్చారు. దిగులుముఖాలు వదిలేసి మామూలవుతూ వొకర్ని వొకరు పలుకరించుకొని కుశలమడిగాము. ఎప్పుడూ కలవాలని అనుకుంటూనే కలవని మేము- యెప్పటికప్పుడు కలిసే ప్లేసుగా మారింది స్వర్గథామం. “ఈ మధ్య శ్మశానంలోనే మిమ్మల్ని నాలుగుసార్లు కలిశాను” అన్నాను, అర్థంలేనినవ్వు పులుముకుంటూ. “అంటే, మనం…
చెమ్మ : వారాల ఆనంద్ రచయిత నందిగం కృష్ణారావు అనగానే కోర్టులు, న్యాయవాదులు, క్లైంట్లు, పోలీసులు వారి నడుమ నలిగిపోయే ప్రజలు గుర్తొస్తారు, కేసులు, చట్టాల్లోని లొసుగులు, పోలీసులు చేసే అరాచకాలు, న్యాయవాదుల ఎత్తుగడలు అన్నీ మన కళ్ళముందు కదలాడుతాయి. రాజ్యాంగం పరిధిలోనే జరిగే అన్యాయాలు అక్రమాలూ తమ ముసుగులని విప్పుకుని మనలో కోపం తెప్పిస్తాయి…
ఎక్కడో ఉండరు శత్రువులు ఇంటిలోనే ఉండొచ్చు మల్లెలు అనుకోకు మహిషాసుర మర్ధినిలు! పద్మాలు అనుకోకు పాసుపతాస్త్రాలు! పార్వతులే అనుకుంటే పక్కన బల్లేలు గంగలు నిజమే సరాసరి వచ్చి తలమీదనే తచ్చాడుతారు! ఇజాన్ని పట్టుకొని నిజానికి నీళ్ళుపోసి బతికిస్తారు అయినా ఫరవాలేదు మనలో గిరీశాలు ఉండనే ఉన్నారు సీరియళ్లలో చిందులేసి బతకనివ్వండి. పీరియడ్ల పాపాన ఇంటావలే ఉండనివ్వండి…
ఒక ఉద్యోగి లంచం తీసుకుంటే అది ఆ వ్యక్తి తప్పా, లేక లంచం ఇవ్వకపోతే పని జరగని వ్యవస్థదా? ఆ వ్యవస్థలోని ఏ ఒక్క ఉద్యోగినో పట్టుకుంటే అవినీతి అంతమవుతుందా? కెవి నరేందర్ రాసిన ‘జెర్రి’ కథ ఒక అవినీతి ఉద్యోగి జీవితంలో జరిగిన పరిణామాల ద్వారా ఈ ప్రశ్నలన్నింటినీ మన ముందుకు తెస్తుంది. కథ…
మెరుపు తీగెలు “వార్రావొచ్చు” అంది సుబ్బు. “ఆఁ?” అన్నాను. “తొందరగా యింటికి వెళ్ళాలి” సెల్‌లో టైమ్ చూసుకుంటూ కాస్తంత ఆందోళనగా అంది. నా మొద్దు బుర్రకి పరాకున అర్థం కాలేదు. “వారొస్తే, యెక్కడున్నా వొకటే… అయినా వారొస్తే గిస్తే ముందు బార్డర్లో వస్తుంది” అన్నాను. “వదినా, జోకులు వద్దు. ఆ వార్ కాదు మా వారు”…
చెమ్మ: వారాల ఆనంద్ ‘‘అనాదిగా వెలి వేయబడ్డ నేను/ వెలిగించి అంధకారానందాన్ని తగలబెడుతున్నాను/ నా వెంట ఆత్మవిశ్వాసపు అన్నలు/ ఆత్మాభిమానపు అక్కలు/ పూలు మొగ్గలు నా సైన్యం’’ ఈ కవిత చదివితే జ్వలిత అంటే ఎవరో కవిగా తానేమిటో తెలిసిపోతుంది. సాహిత్యం కొన్నిసార్లు మనసుకు సాంత్వన ఇస్తుంది. మరికొన్నిసార్లు కలవరపెడుతుంది. ప్రశ్నలు వేస్తుంది. అలవాటుగా ఆలవోకగా…