మెరుపు తీగెలు “ఒరే అడ్డగాడిదా… నీ ఫ్రెండ్స్ వచ్చార్రా…” మా నాన్న పెద్దగా కేకవేశాడు. అప్పటికే ‘హీ-హా హీ-హా’ అంటూ పెద్ద శబ్దాలు. ఒకటి కాదు, వందల గొంతుకలు. నేను లోపలి గదిలోంచి వస్తూ “యేమిటా శబ్దం” అన్నాను, భరించలేనట్టు చెవులు మూసుకుంటూ. “నిన్ను పిలుస్తున్నాయి” అన్నాడు మా నాన్న, ‘వెళ్ళూ’ అన్నట్టు తలాడిస్తూ. గుమ్మంలోకి…
మోసుకొచ్చిన స్వప్నాలను నిజం చేయలేని నిరాశలో పరాయి దేశాన పడుతున్న అగచాట్లను చెప్పుకోలేని అశక్తతలో హీలియం బుడగల్లా యువశక్తి నిస్సారమై గాలివాటుకు గమ్యం తెలియక నిట్టూరుస్తున్న దైన్యం మనసులో మౌన తుఫాన్లను దాచుకుని వలస యువహృదయాలు అగమ్యపు భవిష్యత్ గమ్యాల ఎదుట ఆందోళనల అలల నడుమ సతమతమవుతున్నాయి గొప్ప ప్రజాస్వామ్య దేశమని ప్రపంచస్థాయి విద్య ఊహకు…
ఎంత తోడినా తరగని నీళ్లు – అమ్మ ఓ కన్నీటి బావి * ఎప్పుడూ వానే అమ్మానాన్నల కళ్లల్లో పిల్లల్ని తడవనిచ్చేవాళ్లుకాదు * తుపాకీ శబ్దం చిలుకలు వాలిన చెట్టు తిరిగి మోడైంది * తెరిచి చూడాలేగానీ అనంతమైన ఆకాశం హైకూ కిటికి * మూడు ముక్కలేనా నాలుగు దిక్కులు హైకూ -చిత్తలూరి
ఎంతకాలం బ్రతుకుతానో కాదు, ఇంకెవరిని కోల్పోవలసి ఉందో అదే కాలాన్ని కొలుస్తుంది. చెట్టు వేర్లు భూమిని పట్టుకుని ఉండవు పడిపోవాల్సిన కారణాలను తర్కంతో వాయిదా వేస్తుంటాయి. ఒంటరితనం మనుషులు లేని స్థితి కాదు, మన జ్ఞాపకాల కంటే మనమే ఎక్కువకాలం మిగిలిపోవడం. వయసు శరీరపు క్షీణత కాదు, ఇతరుల ఆందోళనలో మన ఉనికి బరువుగా మారడం.…
నారింజ పండు బొటనవేలు ఎగరేసిన పావళ బిళ్ళ వాడు మోడిపండు చేతిలో పుర్రెలేని తోలు బొమ్మ పూటకో ఏషం ఏషానికో డైలాగ్ మార్చెటోడు సద్ది తిన్న రేవును నీడనిచ్చిన జెమ్మిచెట్టును తలుసుకొని బతుకాలి ఆత్మగల్ల చెట్టును ఆగం జెయ్యాలని జూత్తె అగ్గి కురిపించె అతారలను ఎత్తుకుంటది బంగారు పూలతో పునాదిగ పేర్చుకున్న మట్టిపూల బతుకమ్మను అవమానిస్తే…
చెమ్మ : వారాల ఆనంద్ ‘ఒక చిరునవ్వు ముందు, ఒక దయామయమైన చూపుముందు, ఒక అద్భుతమైన, ఆత్మీయ కరచాలనం ముందు ఏ పురస్కారాలు ప్రశంసలు సరిపోవు’ అని రావూరి భరద్వాజ ఒక ఇంటర్వ్యూలో చెప్పారు. తెలుగు సాహిత్యంలో సాటి మనుషుల జీవితాల్ని ఎంతో దగ్గరగా చూసి అనుభవించి రాసిన రచయితల్లో రావూరి భరద్వాజ ముఖ్యులు. ఆయన…
ఏది తన అడుగు భూమో ఏది తన నీడ నేలనో ఏది సేద తీరే సరోవరమో ఏది మోసల్ల మడుగో అంతు పట్టని వింత పరిస్థితి చూపులు వృధా కను పాపలు వృధా రెప్పల కాపల కష్టం వృధా వృధా ఎక్కడో ఒలికి పోయిన దృశ్యాలను హెలెన్ కెల్లర్ లా పట్టుకున్నట్టు చూడాల్సినవి ఐపోయాకా…
కాలం నన్ను గాలిపటంలా ఎగరేసినపుడు ఆనందపు గిలిగింతలు చూశాను కరుకు పాదాలతో అణగదొక్కినప్పుడు గబ్బువాసనలో కృంగిపోయేను కాలం ఒక్కటే! కానీ, ఇలా ఎలా? బహురూపాల గురించి కనుక్కుందామని ఇంటికి వెళ్ళా ఇంటి ముందు అంతులేని జనం నాలాగే వచ్చి పడిగాపులు పడి ఉన్నారు ఇదయ్యేపనికాదని వచ్చేస్తూ కాలం ఇంటి ముందు బోర్డు చూసి ఉలిక్కిపడ్డా అక్కడ బంగారురంగు అక్షరాలు…
ఆఫీస్ పనిమీద కలకత్తా వచ్చిన గౌతమ్ కి అక్కడి గెస్ట్ హౌస్లో ‘సోనూ’ పరిచయమయ్యాడు. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ తిరిగే ఆ కుర్రాడి అసలు ఊరు ప్రపంచ ప్రసిద్ధి చెందిన సుందర్బన్స్ లోని మడ అడవులలో చిన్నదీవిలో. ట్రైనింగ్ సెషన్స్ అయ్యాక రోజు సోనుతో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పేవాడు. ఆ రోజు సాయంత్రం సోనుని తీసుకుని బజారుకు…