సాహిత్య చరిత్రను లోతుగా పరిశీలిస్తే, మనుషులు ఎల్లప్పుడూ భాష ద్వారా సాధ్యమైనంత ఎక్కువ అనుభూతిని వ్యక్తపరచడానికే ప్రయత్నించారు. అయితే అక్షరానికి సహజమైన పరిమితి ఉంది. అది కాలానికి అనుగుణంగా మాత్రమే ప్రవహిస్తుంది. అంటే ఒక వాక్యం తర్వాతే మరో వాక్యం చదవాలి. కానీ మానవ మేధస్సు, భావోద్వేగాలు ఒకేక్షణంలో ఎన్నోకోణాలను స్పృశిస్తాయి. సినిమా ఈ అక్షర…
-బమ్మిడి జగదీశ్వరరావు ఆవు అమాయకంగా చూసింది. అంతకంటే అయోమయంగానూ ఆందోళనగానూ చూసింది. ‘నిన్నటిదాక నా నుదురునుండి ముక్కువరకు పసుపుపూసి, దానిమీద వీరతిలకం దిద్దినట్టు కుంకుమరాసి, కళ్ళకు కాటుక కూడా పెట్టి, చాలక పాదాలకూ పసుపురాసి, ఆగక గంగడోలుకు గంధం అద్ది, మెళ్ళో పూలదండలు వేసి, దండాలు పెట్టి, హారతులిచ్చిన మీరేనా?’ అన్నట్టు చూసింది?! గొంతెండిపోతుంటే యెంగిళ్ళుపోసిన…
–వడ్డెబోయిన శ్రీనివాస్ పదకొండు రోజుల ఉపవాసం గాడా! నీ నాటకాలన్నీ తెర మీద సిన్మా చూస్తం వేల ఏషగాళ్ళల్లో నీ వెర్రి వేరే! కొబ్బరి చెట్లకు దిష్టి తగిలే నేలకు గొడ్డలిభాష మార్భలంతో నిజంతెర మీదకొచ్చి నీలిగే నటనకు నిప్పంటిస్తాం తెలంగాణెప్పుడూ కణకణమండే నిప్పు కణికే! ఏఊళ్ళెబడితే ఆ ఊళ్ళెపుట్టినట్టు భగత్సింగ్ ఏషమేశావు మనోడనుకున్నం నక్సలైట్…
– వారాల ఆనంద్ ఈ నవల వెలువడినప్పుడు తెలుగు పాఠకులు తొలిసారిగా కథతోపాటు తమమనసులను కూడా చదివారు. నిజానికి అది కేవలం కథకాదు, మనిషి మానసిక విరామాల డైరీ. చెదిరిన ఆత్మ గాలిపటం. ఇందులో “అసమర్థుడు” ఒకవ్యక్తి కాదు. సమాజం అర్థం చేసుకోలేని ప్రతి ఒక్కరూ అసమర్థులే. జీవితాన్ని ప్రశ్నించే ప్రతి ఆలోచనా, తన స్వప్నాల…
చెమ్మ : వారాల ఆనంద్ అకాడెమిక్, అకడమీషియన్ అనేమాటల నడుమ వున్న తేడా తెలియకుండానే రచయితలతో సహా చాలామంది పెద్దలు వాటిని ఒకే అర్థంలో వాడేస్తూ వుంటారు. నిజానికి అకాడెమిక్ అంటే విశ్వవిద్యాలయ బోధన, పరిశోధన, విద్యారంగంతో సంబంధం ఉన్నవ్యక్తి. కాగా అకడమీషియన్ అంటే అధికారిక విద్యా/ శాస్త్ర అకాడమీకి సభ్యుడిగా గుర్తింపు పొందిన వ్యక్తి అనర్థం.…
ఇంటిగుమ్మం దాటగానే గాలి విచిత్రమైన బరువుతో తాకింది. అది కేవలం గాలికాదు, పలకలేని మాటలతో నిండిన మూగ ఆర్తనాదం. అడుగులు ముందుకు వేయడానికి కూడా సంకోచం. ఆ ఇంట్లో ఎవరో ఉన్నారన్న అనుభూతి, కాదు ఎవరూ లేరన్న ఖాళీ మరింత స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. అది ఇప్పుడు ఒక ఇల్లు కాదు. అది ఒకప్పుడు జీవించిన జ్ఞాపకాల…
ఒక్కొక్కరు అమరత్వం ముద్దాడి మళ్లీ చిరునవ్వులవుతున్నారు. చూడు ఉషోదయ రెక్కల మీద చరిత రాసుకుంటున్న మానవజాతి పరిమళ కథలు. వారు ఎప్పటికీ ఆకాశ నిండైన తారలు కవిత్వానికి దొరకని భాషా నిఘంటువులు తిరిగి తిరిగి చిగురిస్తున్న నిప్పుల వాన మొలకలు. -జనజ్వాల
మెరుపు తీగెలు బుజ్జిగాడు నిద్రలేచాడు. లేచాడు అంటే లేవలేదు. బెడ్మీద పడుకొనే వున్నాడు. కళ్ళు తెరిచి వున్నాయి. ఎదురుగా అమ్మ ముఖం, నవ్వుతూ. బుజ్జిగాడు నవ్వలేదు. ఆవలింత తియ్యలేదు. బద్దకంగా అటూయిటూ దొర్లలేదు. విప్పారిన కళ్ళతో చూశాడు. చూస్తూనేవున్నాడు. ‘ఏమిటమ్మా తల్లీ’ అని గోముగా నుదురుకు నుదురు ఆనించి ముక్కుకు ముక్కు రాస్తూ ముద్దు చేసింది…
మెరుపు తీగెలు -బమ్మిడి జగదీశ్వరరావు ‘ఇదే కొండ!’ ‘ఏది?’ ‘ఇదే… గుట్టకాదు, మనం వున్నదే కొండ. ఉంది అంటే వుంది. లేదు అంటే లేదు’ ‘అదేంటి?’ ‘అంటే, కొండని పనసకాయ చెక్కినట్టు చెక్కేశారు. అంతే’ ‘నాకయితే మనకి చిన్నప్పుడు చేసిన డిప్ప కటింగు గుర్తుకొస్తోంది’ ‘రెండ్రోజులు ఆగితే ఆపక్కంతా నున్నగా గుండు గీకినట్టు గీకేస్తారు’ ‘అడవి……