మెరుపు తీగెలు డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ యెక్కి అద్దంలో చూసుకున్న మార్జాలానికి యెదురుగా పిల్లి కనిపించింది! ‘మార్జాలమా నువ్వు పిల్లిగా మారిపోయావేం?’ ఆందోళనగా అడిగింది మార్జాలం. అలా అడుగుతున్నప్పుడు ‘జటా కటాహ సంభ్రమమ్ భ్రమమ్ – నిలింప నిర్జరీ – విలోల వీచి వల్లరి – విరాజ మాన మూర్ధవి – ధగద్దగ ధగజ్వలల్ల – లలాటా…
ప్రపంచ సాహిత్యాన్ని ఇష్టంగా చదువుకుంటూ నిర్మొహమాటం, నిజాయితీ పరికరాలుగా సమకూర్చుకున్న అరుదైన విమర్శకురాలు నాగినీ కందాల. సాహిత్య విమర్శ నేపథ్యంగా ఆమె ‘శోభ’ పాఠకుల కోసం ఇచ్చిన ఈ విలువైన ఇంటర్వ్యూ మూడు వారాల పాటు ప్రచురిస్తాము. సాహిత్య విమర్శ పరిధి- రచనలోని గుణదోష విచారణ మాత్రమేనా, అంతకు మించి ఉంటే మీ దృష్టిలో అవేమిటి?…
విద్వేషాల మనుషులు వెదజల్లే హాలాహలం నేడు సమాజమంతా ఏదో తెలియని కలకలం ద్వేష దూషణలతో పగా ప్రతీకారాలతో రగిలిపోతూ ప్రపంచం యుద్ధ మేఘాలతో గడగడ లాడుతుంది ప్రతి ఇంట్లోనూ శాంతి కపోతాలకై గాలించండి కొంచం -శ్రిష్టి శేషగిరి
సంక్రాంతి పిలిచిందనీ ఊరెళ్ళాను. మిత్రులు రమ్మాన్నారని వీధులన్నీ తిరిగాను. మనిషి మనిషిలో పోలిక పోగులను విప్పుకుంటూ ఊరును మోస్తూ మనసు అర్ధరాత్రి ఇంటికి చేరింది. జ్ఞాపకాల జోలెను రాశిగా పోసి మట్టి కొట్టుకున్న తేదీలను సంవత్సరాలలో ముంచి తేల్చి మాట గుర్తులతో పలకరింపు హోదాలో దగ్గరై ప్రతి ఒక్కరు ఇష్టంగా ముందుకు నడుస్తుంటే తల నెరిసిన…
ఒక్కొక్క శతకపద్యం ఒక్కోరీతిలో ఒక సత్యాన్ని ప్రతిపాదిస్తుండటం అప్పాజోస్యుల శతకనిర్మాణ కౌశలం. ‘శతమును మించి సూర్యులును చంద్రులు నంతకుమించి మిన్నునం దతి రథులౌచు దీప్తకిరణాలి వసుంధర జిమ్మవచ్చు, త ద్ద్యుతి యిసుమంత లో నిరుల ద్రోలదు, సూరి వచో మరీచి హృ ద్గతమయి పూన్చులో వెలుగు తాదృశముల్ సుగుణాఢ్యవర్తనల్’ పద్యంలో అనేకమంది సూర్యులు, చంద్రులు మింటనుంచి…
“మనం ఒకవ్యక్తిని మరిచిపోతే పరవాలేదు. కానీ ఒకకాలాన్ని మరిచిపోతే ఎట్లా? ‘సహచరులు’ మనకు చెప్పేది ఇదే మనచుట్టూ ఉన్నవాళ్లు మనతో నడిచేవాళ్లు మనతో మాట్లాడేవాళ్లు ఏదో ఒకరోజు చరిత్రగా మారతారు. ఇక్కడ సహచరులు పక్కనే నడిచిన వ్యక్తులు కాదు. ఒకే కలను భుజాలపై మోసినవాళ్ళు. ఒకే భయాన్ని గొంతులో దాచుకున్నవాళ్ళు. ఒకే మౌనాన్ని పంచుకున్న రాత్రులు. వి.వి. కవిత్వం…
పిల్లా పోదాం పదవే పల్లెకి పిలగా ఏముంది రా పల్లెలో పంట చేతికొచ్చే వేళ జరుపుకునే పండుగకి పోదామే కళకళలాడే లోగిళ్ళను చూద్దామే ఎనకటి రోజులు కావయ్యా ఎదురుచూసే మనుషులు లేరయ్యా పావురంగా జూసుకునే బంధాలు లేవయ్యా ప్రపంచీకరణ బాంధవ్యాలను చిదిమేసిందయ్యా అట్టెట్టనే పిల్లా పచ్చాని పల్లె కళ్ళల్లో తిరుగుతుందే మల్లా ఏం చేద్దునే పిల్లా ఓరోరి పిలగా…
“అమ్మా…” గొంతు నరాలు చిట్లిపోయేలా అరిచాడు ‘దోషి’. “ఒరేయ్… ఆ నోట్లో లాఠీదించి దెం…” యస్సై చెప్పిన మాటని అర్థం చేసుకున్న కానిస్టేబులు దోషి నోట్లో గుడ్డని కుక్కాడు. ఆర్తనాదం అణిగిపోయింది. బోర్లా పడుకోబెట్టిన దోషి వీపుమీద వొక కానిస్టేబులు తొక్కి కూచుంటే, మరో యిద్దరు కానిస్టేబుళ్ళు అరికాళ్ళమీద లాఠీలతో బాదుతూనే వున్నారు. చాలక యస్సై…
దోపిడి వటవృక్షాలను దహించే అగ్నిపద్యంలా అల్పాక్షరాలతో అనల్పార్థాన్ని సృష్టించిన అక్షరయోధుడు అలిశెట్టి ప్రభాకర్. తుపాకీ తూటాలా తన భావాలను సూటిగా గుండెలను తాకించగల శక్తి అలిశెట్టి అక్షరానిది. కరెన్సీ స్పర్శ కంటే కవిత్వంలోనే సేదతీరిన రచనా పిపాసి. రాతకు చేతకు లేశమాత్రం తేడా లేని నిండైన నిఖార్సయిన ఆచరణశీలి. నాలుగు పదులు కూడా దాటని అలిశెట్టి…