మెరుపు తీగెలు రాళ్ళులాంటి కుర్రాళ్ళు. రాటుదేరిన కుర్రాళ్ళు. వాడలోంచి వూర్లోకి అడుగు పెట్టారు. ఊర్లోకే కాదు, యేకంగా జాతిభేదం పాటించే యింట్లోకి అడుగుపెట్టారు. అది కూడా వాళ్ళకి వాళ్ళుగా అడుగు పెట్టలేదు. ఆపదకు సాపదగా రమ్మంటే వచ్చారు. తప్పదంటే, తమ పెద్దలమాట కాదనలేక వచ్చారు. అప్పటికీ ‘మేం యెందుకు వెళ్ళాలి?’ అని తమ పెద్దల్ని అడగకుండా…
మెరుపు మెరిసినట్టు ఉరుము ఉరిమినట్టు పదే పదే అదే కల నిద్ర పోనివ్వని కల ఎవరు ఏ కొలువులో ఉన్నా ఏ వృత్తిలో ఉన్నా ఢిల్లీ రాజు కయినా డాలర్లు సంపాదించే కొడుకు కయినా బంగారు బాతు కోసుకు తిన్నట్టు పంట భూమి అమ్ముకు తిను సోమరి కయినా వాని కంచంలో మెతుకయ్యే కల కడుపు…
తాను రాసే రచనకు జనాదరణ పొందాలని కోరుకోని రచయిత ఉండరు. రచయిత రాసేది ఎవరైనా చదవాలనే. తన రచనను తానే చదువుకునే మొదటి పాఠకుడు / పాఠకురాలు కూడా రచయితే. అయితే ఒక రచనకు జనాదరణ రావడం అంటే కేవలం ఎక్కువమంది చదవడమేనా? ఎక్కువ ప్రతులు అమ్ముడవడం ఒక్కటే దాని సాహిత్య విలువకు కొలమానమా లేక…
మెరుపు తీగెలు “మా అమ్మాయని చెప్పడం కాదు, దించిన తల యెత్తదు…” “మా అబ్బాయని చెప్పడం కాదు, దించిన తల యెత్తడు…” రెండు వైపుల పేరెంట్స్ చెపుతున్నప్పుడు కూడా ఆ అమ్మాయిగాని అబ్బాయిగాని తలలు యెత్తలేదు. “మా అమ్మాయి చిన్నప్పటి నుంచి అంతే, నోట్లో నాలుక లేనట్టే…” “మా అబ్బాయీ చిన్నప్పటి నుంచి అంతే, నోరు…
2018లో మనం కాసేపు మాట్లాడుకుందాం అన్న మనిషి, 2022లో మనిషిగుర్తుల్ని బతికించుకుందాం అన్న మనిషి, 2025లో ఏకాంత స్పర్శ, 2026లో నా కంటే ముందే- అన్నప్పుడు ఈ కవికి మనిషిమీద అభిప్రాయం మారుతోందా, లేక దృఢమైన నమ్మకం సడలుతోందా, లేక మనుషులపై కవి అన్వేషణ సాగే క్రమంలో ఇవన్నీ అంటున్నాడా అన్న ఆలోచన రేకెత్తుతుంది. మనిషికి మనిషే…
చెరువు కట్ట మీద కూర్చుని చెర్ల నీళ్ళని చూస్తూ సముద్రమని మురిసితిని చెర్ల చేపలు తారాడుతుంటే సార్క్ ని చూసిన సంబురం గట్టు మీది ఈదులను ఒడిసిపట్టి ముంతలోకి ఒంచిన కల్లు గుటకేస్తూ మైమరిచితిని ఈతగెలలు గడ్డివాముల్లో మాగబెట్టి ఈ నేల ఖర్జూరమని తింటిని చెరువుమట్టి గడ్డపారతో పెకిలించి వెదురుతట్టతో తడికల బండి నింపి కొస పొలంలో…
బలపం పట్టిన్రోజు తెలియలేదు చాక్ పీస్ పట్టేదాకా ఎదుగుతానని * నా ఐదు వేళ్లను లోపలికి పంపించే నా ఆరో వేలు సుద్దముక్క * మాసార్లు తన్నామని చెపితే ఇంకా తన్నమనెటోళ్లు మా అమ్మా నాన్నలు * తెలుగులో తప్పుల్రాస్తే బూతులని తిట్టేది మా టీచర్ * గుణితమొచ్చేది కాని గణితమసలొచ్చేది‌కాదు నాకు * మా…
స్మరించుకున్నప్పుడల్లా ఒళ్లంతా ఉవేత్తున ఎగిసిన నది అలాయి నడుస్తుంది, మనిషిగా నన్ను కవిగా! మనిషి కోసమే కదా అతడు నదులను కలుపుకొని త్రాగింది కాళ్లకు సముద్రాన్ని జోడు చేసుకుని నడిచింది అతడు ఎప్పుడు చీకటి మీద చిటికెసినప్పుడల్లా, శబ్దం పద్యమై పులి, పిల్లోడిని కూర్చోబెట్టుకొని వచ్చినట్లు సూర్యుడిని మోసుకొచ్చేది పులికి, పిల్లోనికి, ఇలాంటి వీరునికి సూర్యుడికి, సూర్యుడి…
మెరుపు తీగెలు సభ మొదలయ్యింది. సభికులు ప్రజలు కాదు, పాఠకులు. ఆ పాఠకులు కూడా వొకప్పటి రచయితలే. రచయితల సభలో రచయితలు కాక యెవరు యెందుకు వుంటారని గడుసుగా సమాధానం యివ్వగలరు కూడా నిర్వాహకులు. ఆమాటకొస్తే నిర్వాహకులు కూడా రచయితలే. అంచేత అందరూ రచయితలే అని చెప్పుకుంటే గొప్పగా గర్వంగా వుంటుంది. సాహిత్యోద్యమాలు జరిగిన నేలమీద సాహిత్య…