‘చెమ్మ’ : వారాల ఆనంద్ రాచకొండ విశ్వనాథ శాస్త్రి రచనల్లో మనకు ముందుగా కనిపించేది జీవితం. జీవితాన్ని దాటి ఆయన రచనల్ని ఊహించలేం. ఆయన కథల్లో కనిపించే జీవితం మనచుట్టూ నడిచే మనుషుల మాటల్లో, వారి బాధల్లో, చిన్నచిన్న ఆశల్లో, బతుకు పోరాటాల్లో కనిపించే వాస్తవం. అందుకే రావిశాస్త్రి రచనల్లో వాస్తవికత, వ్యంగ్యం, సరళత, సాధికారికత…
దేశం తాకట్టులో ఉందనేది నిన్నటి తరిమెల* మాట దోచుకుంటూ అమ్ముకుంటూ దివాలా తీసిందనేది నేటి నిజభారతం విద్య వైద్యం రవాణా బాంకింగ్ అన్నిరంగాలను వ్యాపారం చేసి వ్యవసాయాన్ని దళారుల గుప్పిట అందించి రైతు బ్రతుకు చిందరవందర పరచి అడవుల్ని కొండల్ని ఆక్రమించి ఆదివాసీల జీవనాన్ని అస్తవ్యస్తం చేసి ఖనిజాల దోపిడీకి పెట్టుబడి వర్గాలకు దారులు తెరిచిన…
వర్తమాన కథా విమర్శలో కొత్త స్వరం బాలాజీ పోతుల. చిన్నవయసులోనే విమర్శకి కావలసిన నిర్భీతి, నిష్పక్షపాతం, సహనం పరికరాలుగా సమకూర్చుకున్న బాలాజీ శోభ పాఠకుల కోసం ‘కథాతీతం’ శీర్షిక నిర్వహించబోతున్నారు. ప్రతి నెలలో తన దృష్టికి వచ్చిన కథల నుంచి ఒకటి రెండు ఎంచుకుని మరుసటి నెలలో విశ్లేషణ చేస్తారు. సాహిత్యపరంగా ప్రశ్నని, చర్చని రేకెత్తించే అంశాలు ఉన్న కథలని తీసుకుంటారు.…
చెమ్మ : వారాల ఆనంద్ ఒక ప్రాంతపు మట్టిని పట్టుకుని విశ్వ మానవుడి హృదయాన్ని తాకడమే ప్రాంతీయ కథ అసలుశక్తి. ప్రాంతీయత అన్నది దానివేర్లు అయితే విశ్వజనీనత విస్తరించిన కొమ్మలు. వేర్లు ఎంత లోతుగా ఉంటేనే కదా కథ ప్రపంచంలోకి ప్రయాణించగలదు. తెలుగు కథా సాహిత్యాన్ని సమగ్రంగా అర్థం చేసుకోవాలంటే ప్రాంతీయ కథను పక్కనపెట్టి చూడలేం.…
పట్టించుకోలేనంత దగ్గరిగా ఉన్నపుడు మాటలు అల్పార్ధాలు పరిగెత్తినా అందనంత దూరంలో మాటలు అనంతార్ధాలు మాటలు సజీవ నిర్జీవాలకి అతీతాలు కాలం నాలుకపై మనిషి తాలుకా మాట సజీవమే.
మెరుపు తీగెలు రాళ్ళులాంటి కుర్రాళ్ళు. రాటుదేరిన కుర్రాళ్ళు. వాడలోంచి వూర్లోకి అడుగు పెట్టారు. ఊర్లోకే కాదు, యేకంగా జాతిభేదం పాటించే యింట్లోకి అడుగుపెట్టారు. అది కూడా వాళ్ళకి వాళ్ళుగా అడుగు పెట్టలేదు. ఆపదకు సాపదగా రమ్మంటే వచ్చారు. తప్పదంటే, తమ పెద్దలమాట కాదనలేక వచ్చారు. అప్పటికీ ‘మేం యెందుకు వెళ్ళాలి?’ అని తమ పెద్దల్ని అడగకుండా…
మెరుపు మెరిసినట్టు ఉరుము ఉరిమినట్టు పదే పదే అదే కల నిద్ర పోనివ్వని కల ఎవరు ఏ కొలువులో ఉన్నా ఏ వృత్తిలో ఉన్నా ఢిల్లీ రాజు కయినా డాలర్లు సంపాదించే కొడుకు కయినా బంగారు బాతు కోసుకు తిన్నట్టు పంట భూమి అమ్ముకు తిను సోమరి కయినా వాని కంచంలో మెతుకయ్యే కల కడుపు…
తాను రాసే రచనకు జనాదరణ పొందాలని కోరుకోని రచయిత ఉండరు. రచయిత రాసేది ఎవరైనా చదవాలనే. తన రచనను తానే చదువుకునే మొదటి పాఠకుడు / పాఠకురాలు కూడా రచయితే. అయితే ఒక రచనకు జనాదరణ రావడం అంటే కేవలం ఎక్కువమంది చదవడమేనా? ఎక్కువ ప్రతులు అమ్ముడవడం ఒక్కటే దాని సాహిత్య విలువకు కొలమానమా లేక…
మెరుపు తీగెలు “మా అమ్మాయని చెప్పడం కాదు, దించిన తల యెత్తదు…” “మా అబ్బాయని చెప్పడం కాదు, దించిన తల యెత్తడు…” రెండు వైపుల పేరెంట్స్ చెపుతున్నప్పుడు కూడా ఆ అమ్మాయిగాని అబ్బాయిగాని తలలు యెత్తలేదు. “మా అమ్మాయి చిన్నప్పటి నుంచి అంతే, నోట్లో నాలుక లేనట్టే…” “మా అబ్బాయీ చిన్నప్పటి నుంచి అంతే, నోరు…