శిరస్త్రాణం భారమా..?

ఇది ఏ ఒక్క పట్టణానికో, ప్రాంతానికో పరిమితమైన దృశ్యం కాదు. నగరాలు, పట్టణాలు, మండల కేంద్రాలు, గ్రామీణ ప్రాంతాల్లోనూ నిత్యం కనిపిస్తున్న పరిస్థితి. ముఖ్యంగా యువతలో హెల్మెట్ ధరించకపోవడం, ట్రిపుల్ రైడింగ్, మితిమీరిన వేగం, ప్రమాదకర ఓవర్‌టేకింగ్, సిగ్నల్ జంపింగ్, రాంగ్ రూట్ ప్రయాణం, డ్రైవింగ్ చేస్తూ మొబైల్ ఫోన్ వినియోగం వంటి అలవాట్లు ఆందోళన కలిగిస్తున్నాయి.

కొన్ని నిమిషాలు ముందుగా గమ్యానికి చేరుకోవాలనే తొందర.. స్నేహితుల ముందు తన రైడింగ్ ప్రతిభ చూపించాలనే ఉత్సాహం.. కొత్త బైక్ సామర్థ్యాన్ని పరీక్షించాలనే సరదా.. చివరకు ఒక కుటుంబాన్ని జీవితాంతం కన్నీటిలో ముంచే విషాదంగా మారకూడదు.

ప్రమాదం చెప్పి రాదు..

రోడ్డు ప్రమాదం ముందుగా సమాచారం ఇచ్చి రాదు. మనం ఎంత జాగ్రత్తగా వాహనం నడిపినా ఎదుటివారి తప్పిదం వల్ల ప్రమాదం జరగవచ్చు. ముందు వెళ్తున్న వాహనం అకస్మాత్తుగా బ్రేక్ వేయవచ్చు. రోడ్డుపై గుంత ఎదురుకావచ్చు. ఇసుక లేదా కంకరపై టైరు జారవచ్చు. వర్షంతో రోడ్డు జారుడుగా మారవచ్చు. కుక్క, పశువు అకస్మాత్తుగా అడ్డం రావచ్చు. ఎదురుగా వచ్చే వాహనం నియంత్రణ కోల్పోవచ్చు.

అలాంటి పరిస్థితుల్లో వాహనదారుడికి స్పందించడానికి కొన్ని క్షణాల సమయమే ఉంటుంది. బైక్ అదుపు తప్పి కిందపడితే శరీరంలోని ఇతర భాగాలతో పోలిస్తే తలకు తగిలే తీవ్రమైన గాయం ప్రాణాంతకంగా మారే అవకాశం ఉంటుంది. అందుకే నాణ్యమైన హెల్మెట్ ద్విచక్ర వాహనదారుడికి అత్యంత కీలకమైన రక్షణ పరికరం.

హెల్మెట్ అనేది ట్రాఫిక్ పోలీసులు కనిపించినప్పుడు పెట్టుకోవాల్సిన వస్తువు కాదు. చలాన్ నుంచి తప్పించుకోవడానికి ధరించే సాధనం కాదు. అది మన శిరస్సును, మెదడును రక్షించేందుకు రూపొందించిన భద్రతా కవచం.

కలవరపెడుతున్న గణాంకాలు

కేంద్ర రోడ్డు రవాణా, రహదారుల మంత్రిత్వ శాఖ విడుదల చేసిన ‘Road Accidents in India–తాజా నివేదికలోని గణాంకాలు హెల్మెట్ నిర్లక్ష్యం ఎంతటి మూల్యం చెల్లించాల్సి వస్తుందో తెలియజేస్తున్నాయి.

ఈ నివేదిక ప్రకారం హెల్మెట్ ధరించకుండా ప్రమాదాలకు గురైన ద్విచక్ర వాహనదారులు, వెనుక కూర్చున్న ప్రయాణికుల్లో 54,568 మంది ప్రాణాలు కోల్పోయారు. వీరిలో 39,160 మంది వాహనదారులు కాగా, 15,408 మంది వెనుక కూర్చున్న ప్రయాణికులు. అదే ఏడాది హెల్మెట్ ధరించని వారిలో 1,05,727 మంది గాయపడ్డారు.

ఈ అంకెలను కేవలం గణాంకాలుగా చూసి వదిలేయలేం. ప్రతి సంఖ్య వెనుక ఒక మనిషి ఉన్నాడు. ఒక కుటుంబం ఉంది. ఎవరికో కొడుకు.. ఎవరికో కూతురు.. ఎవరికో భర్త.. ఎవరికో తండ్రి.. ఎవరికో సోదరుడు లేదా సోదరి. ఒక్క ప్రమాదం ఎన్నో జీవితాలపై ప్రభావం చూపుతుంది.

ప్రపంచ ఆరోగ్య సంస్థ కూడా సరైన ప్రమాణాలతో కూడిన హెల్మెట్‌ను సక్రమంగా ధరించడం వల్ల రోడ్డు ప్రమాదాల్లో మరణం, తీవ్రమైన మెదడు గాయాల ముప్పును గణనీయంగా తగ్గించవచ్చని చెబుతోంది.

అయినా హెల్మెట్‌ను తలకు ధరించకుండా చేతికి వేలాడదీసుకోవడం, బైక్ ట్యాంక్‌పై పెట్టుకోవడం, పోలీసులు కనిపించినప్పుడు మాత్రమే ధరించడం వంటి అలవాట్లు కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి. హెల్మెట్ ఉన్నంత మాత్రాన ప్రయోజనం లేదు. దాన్ని సరిగ్గా ధరించి, చిన్‌స్ట్రాప్‌ను బిగించడం కూడా అంతే ముఖ్యం.

యువతలో అతివిశ్వాసమే అసలు ప్రమాదం

యవ్వనంలో ఉత్సాహం సహజం. సాహసం చేయాలనే కోరిక కూడా సహజమే. కానీ ఆ ఉత్సాహం రోడ్డుపై అతివిశ్వాసంగా మారితే ప్రాణాలకే ప్రమాదం.

‘‘నాకు బైక్ బాగా నడపడం తెలుసు.. నాకు ఏమీ కాదు’’ అనే భావన చాలా ప్రమాదకరం. ప్రమాదం జరగడానికి వాహనం నడపడం రాకపోవడమే కారణం కావాల్సిన అవసరం లేదు. ఎదుటివారి చిన్న పొరపాటు కూడా మన జీవితాన్ని మార్చేయవచ్చు.

కాలేజీల నుంచి బయటకు వచ్చిన వెంటనే కొందరు విద్యార్థులు బైక్‌లపై పోటీగా దూసుకెళ్లడం, సిగ్నల్ వద్ద ఎవరు ముందుకు వెళ్తారనే పోటీ పడటం, ప్రమాదకరంగా ఓవర్‌టేక్ చేయడం, వీలింగ్‌లు, స్టంట్లు చేయడం, సోషల్ మీడియా రీల్స్ కోసం ప్రమాదకర విన్యాసాలు చేయడం చూస్తున్నాం.

ఒక్క వీడియోకు వచ్చే ‘లైక్‌’ కంటే ఒక మనిషి ప్రాణం విలువైనది. సోషల్ మీడియాలో కొన్ని గంటలు వైరల్ కావడం కోసం జీవితాన్ని ప్రమాదంలో పెట్టడం ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ సమంజసం కాదు.

ట్రిపుల్ రైడింగ్.. స్నేహం కాదు

ఒక బైక్‌పై ముగ్గురు ప్రయాణించడం యువతలో సాధారణంగా కనిపిస్తోంది. కానీ ఇద్దరి ప్రయాణానికి రూపొందించిన ద్విచక్ర వాహనంపై ముగ్గురు కూర్చుంటే వాహన సమతుల్యత, బ్రేకింగ్ సామర్థ్యం, మలుపుల్లో నియంత్రణపై ప్రభావం పడుతుంది.

ముగ్గురిలో ఎవరికీ హెల్మెట్ లేకపోతే ప్రమాద తీవ్రత మరింత పెరుగుతుంది. ముఖ్యంగా వెనుక కూర్చున్న వారు కూడా హెల్మెట్ ధరించడం అత్యంత అవసరం.

‘‘స్నేహితుడే కదా.. కొంచెం దూరమే కదా’’ అంటూ మూడో వ్యక్తిని ఎక్కించుకోవడం కంటే ‘‘ట్రిపుల్ రైడింగ్ వద్దు.. మరో వాహనంలో వెళ్దాం’’ అని చెప్పడం నిజమైన స్నేహబాధ్యత.

స్నేహితుడిని బైక్‌పై ఎక్కించుకోవడం స్నేహం కావచ్చు. కానీ అతని ప్రాణాన్ని కాపాడేలా హెల్మెట్ ధరించమని చెప్పడం అంతకంటే గొప్ప స్నేహం.

తల్లిదండ్రులకు ప్రతిరోజూ ఎదురుచూపులే..

బిడ్డ ఇంటి నుంచి బైక్‌పై బయలుదేరిన తర్వాత తిరిగి ఇంటికి వచ్చే వరకు ఎంతోమంది తల్లిదండ్రుల్లో తెలియని ఆందోళన ఉంటుంది. ఫోన్ మోగితే ఏమైందోననే భయం. రావాల్సిన సమయానికి ఆలస్యమైతే మరింత ఆందోళన. ఎందుకంటే నిత్యం ఎక్కడో ఒకచోట జరుగుతున్న రోడ్డు ప్రమాదాల వార్తలు వారిని కలవరపెడుతున్నాయి.

పిల్లలకు ఖరీదైన బైక్ కొనివ్వడం మాత్రమే తల్లిదండ్రుల బాధ్యత కాదు. వారికి చెల్లుబాటు అయ్యే డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ ఉందా? హెల్మెట్ క్రమంగా ధరిస్తున్నారా? మితిమీరిన వేగంతో వెళ్తున్నారా? ట్రిపుల్ రైడింగ్ చేస్తున్నారా? డ్రైవింగ్ సమయంలో మొబైల్ ఉపయోగిస్తున్నారా? అనే విషయాలను కూడా గమనించాలి.

‘‘మా అబ్బాయి బాగా బైక్ నడుపుతాడు’’ అనే నమ్మకం ఒక్కటే సరిపోదు. స్నేహితుల ఒత్తిడి, వేగంపై పోటీ, సోషల్ మీడియా ప్రభావం యువత నిర్ణయాలను మార్చవచ్చు.

బైక్ కొనివ్వడం ప్రేమ అయితే.. బాధ్యతగా నడపడం నేర్పించడం అంతకంటే గొప్ప ప్రేమ.

ఇంటి నుంచి బయలుదేరే ముందు ‘‘హెల్మెట్ పెట్టుకున్నావా?’’, ‘‘నెమ్మదిగా వెళ్లు’’, ‘‘ఫోన్ చూస్తూ డ్రైవ్ చేయకు’’ అని తల్లిదండ్రులు చెప్పే మూడు మాటలు పిల్లలకు విసుగుగా అనిపించవచ్చు. కానీ ఆ మాటల వెనుక ఉన్నది వారి ప్రాణంపై ప్రేమ.

కాలేజీలు బాధ్యత తీసుకోవాలి

విద్యాసంస్థల పాత్ర కూడా రోడ్డు భద్రతలో కీలకం. విద్యార్థి చదువులో రాణించడమే కాదు, బాధ్యతగల పౌరుడిగా ఎదగడం కూడా విద్యలో భాగమే.

హెల్మెట్ లేకుండా ద్విచక్ర వాహనంపై కాలేజీకి వచ్చే విద్యార్థుల విషయంలో ‘No Helmet–No Entry’ విధానాన్ని అమలు చేయాలి. చెల్లుబాటు అయ్యే డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ లేని విద్యార్థులకు వాహన పార్కింగ్‌కు అనుమతి ఇవ్వకూడదు. ట్రిపుల్ రైడింగ్, ప్రమాదకర డ్రైవింగ్‌కు పాల్పడే విద్యార్థులకు కౌన్సెలింగ్ నిర్వహించి, పునరావృతమైతే తల్లిదండ్రులకు సమాచారం ఇవ్వాలి.

ప్రతి కళాశాలలో నెలకోసారి లేదా నిర్ణీత వ్యవధిలో రోడ్డు భద్రత అవగాహన కార్యక్రమాలు నిర్వహించాలి. ట్రాఫిక్ పోలీసులు, రవాణాశాఖ అధికారులు, న్యూరో వైద్యులు, అత్యవసర వైద్య నిపుణులను ఆహ్వానించి ప్రమాదాల వాస్తవ పరిణామాలను విద్యార్థులకు వివరించాలి.

పాఠశాల స్థాయి నుంచే ట్రాఫిక్ సిగ్నల్స్, జీబ్రా క్రాసింగ్, హెల్మెట్, సీట్‌బెల్ట్, అంబులెన్స్‌కు దారి ఇవ్వడం, పాదచారుల భద్రత వంటి అంశాలపై అవగాహన కల్పిస్తే భవిష్యత్ తరాల్లో బాధ్యతాయుతమైన రోడ్డు సంస్కృతిని పెంపొందించవచ్చు.

వేగం కంటే గమ్యం ముఖ్యం

పది కిలోమీటర్ల ప్రయాణంలో అధిక వేగంతో వెళ్లి మనం ఆదా చేసేది ఎంత సమయం? మహా అయితే కొన్ని నిమిషాలు. ఆ కొన్ని నిమిషాల కోసం జీవితాన్నే పణంగా పెట్టడం ఎంతవరకు సమంజసం?

వేగం పెరిగే కొద్దీ వాహనాన్ని నియంత్రించడానికి అవసరమైన దూరం పెరుగుతుంది. అనుకోని పరిస్థితి ఎదురైనప్పుడు స్పందించడానికి లభించే సమయం తగ్గుతుంది. ప్రమాదం జరిగితే దాని తీవ్రత కూడా ఎక్కువయ్యే అవకాశం ఉంటుంది.

రోడ్డు రేసింగ్ ట్రాక్ కాదు. మన ముందు వెళ్తున్న వాహనం మన ప్రత్యర్థి కాదు. దాన్ని ఎలాగైనా ఓవర్‌టేక్ చేయాల్సిన అవసరం లేదు.

గమ్యానికి ముందుగా చేరుకోవడం విజయం కాదు.. క్షేమంగా చేరుకోవడమే విజయం.

ఫోన్ కాల్ ఆగొచ్చు.. ప్రాణం తిరిగి రాదు

డ్రైవింగ్ చేస్తూ మొబైల్ ఫోన్ మాట్లాడటం, మెసేజ్ చదవడం, నోటిఫికేషన్ చూడటం, మ్యాప్ మార్చడం వంటి చర్యలు వాహనదారుడి దృష్టిని రోడ్డుపై నుంచి మరలిస్తాయి.

‘‘ఒక్క సెకనే కదా’’ అని స్క్రీన్ వైపు చూడటం కూడా ప్రమాదానికి కారణం కావచ్చు. ఆ ఒక్క సెకనులో ముందు వాహనం బ్రేక్ వేయవచ్చు. పాదచారి రోడ్డు దాటవచ్చు. వాహనం అడ్డం రావచ్చు.

ఒక ఫోన్ కాల్ ఐదు నిమిషాలు ఆగగలదు. ఒక వాట్సాప్ మెసేజ్ పది నిమిషాల తర్వాత చూడవచ్చు. కానీ కోల్పోయిన ప్రాణాన్ని తిరిగి తెచ్చుకోలేం.

ప్రమాదం ఒక్క వ్యక్తితో ముగియదు

రోడ్డు ప్రమాదంలో ఒక యువకుడు మరణిస్తే అది ఒక్క వ్యక్తి జీవితంతో ముగిసిపోదు. తల్లిదండ్రులు మానసికంగా కుంగిపోవచ్చు. కుటుంబ యజమాని మరణిస్తే భార్యాబిడ్డల భవిష్యత్తు ప్రశ్నార్థకమవుతుంది. కుటుంబం ఆర్థికంగా దెబ్బతినవచ్చు.

మరణం సంభవించకపోయినా తీవ్రమైన తల గాయాలు, వెన్నెముక గాయాలు, శాశ్వత వైకల్యం ఏర్పడితే నెలలు, సంవత్సరాల పాటు చికిత్స అవసరం కావచ్చు. వైద్య ఖర్చులు కుటుంబ పొదుపును ఖాళీ చేయడంతో పాటు అప్పుల పాలుచేయవచ్చు. ఒక యువకుడి చదువు, ఉద్యోగం, భవిష్యత్ ప్రణాళికలు ఒక్క ప్రమాదంతో మారిపోవచ్చు.

అందుకే రోడ్డు ప్రమాదం వ్యక్తిగత సమస్య కాదు. అది కుటుంబ సమస్య.. సామాజిక సమస్య.. ఆర్థిక సమస్య.. ప్రజారోగ్య సమస్య.

జరిమానా భయంతో కాదు.. ప్రాణంపై ప్రేమతో

హెల్మెట్ ధరించకపోతే చలాన్ వస్తుందనే భయంతో చాలామంది హెల్మెట్ పెట్టుకుంటున్నారు. పోలీసుల తనిఖీ ఉన్నంత వరకు ధరించి, తర్వాత తీసేస్తున్నారు. ఈ ఆలోచనా విధానం మారాలి.

పోలీసు కనిపించకపోయినా హెల్మెట్ ధరించాలి. సీసీ కెమెరా లేకపోయినా సిగ్నల్ వద్ద ఆగాలి. రాత్రి రోడ్డుపై ఎవరూ లేరని రాంగ్ రూట్‌లో వెళ్లకూడదు. ఎందుకంటే ట్రాఫిక్ నిబంధనలు పోలీసుల కోసం కాదు.. మన ప్రాణాల కోసం రూపొందించబడ్డాయి.

చట్టం అమలుతో పాటు కౌన్సెలింగ్ అవసరం

హెల్మెట్ లేకుండా వాహనం నడపడం, ట్రిపుల్ రైడింగ్, రాంగ్ రూట్, సిగ్నల్ జంపింగ్, ప్రమాదకర డ్రైవింగ్ వంటి ఉల్లంఘనలపై నిరంతర తనిఖీలు అవసరం. ప్రధాన కూడళ్లతో పాటు కాలేజీల పరిసరాలు, పట్టణ శివార్లు, గ్రామీణ ప్రధాన రహదారుల్లోనూ దృష్టి సారించాలి.

సీసీ కెమెరాలు, ఆటోమేటెడ్ నంబర్‌ప్లేట్ గుర్తింపు వంటి సాంకేతిక వ్యవస్థల సహాయంతో ఉల్లంఘనలను గుర్తించవచ్చు. అయితే జరిమానా విధించడమే లక్ష్యం కాకూడదు. పదేపదే నిబంధనలు ఉల్లంఘించే వారికి కౌన్సెలింగ్ నిర్వహించి, ప్రమాదాల పరిణామాలను వివరించడం ద్వారా ప్రవర్తనలో మార్పు తీసుకురావాలి.

నాలుగు ‘ఈ’లతోనే మార్పు

రోడ్డు ప్రమాదాల నియంత్రణకు Enforcement, Education, Engineering, Emergency Care అనే నాలుగు అంశాలకు సమాన ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి.

Enforcement: ట్రాఫిక్ నిబంధనలను కచ్చితంగా అమలు చేయడం.

Education: విద్యార్థులు, యువత, వాహనదారుల్లో నిరంతర అవగాహన కల్పించడం.

Engineering: ప్రమాదకర రోడ్లు, జంక్షన్లు, గుంతలు, వెలుతురు లేని ప్రాంతాలు, గుర్తులు లేని స్పీడ్ బ్రేకర్లను సరిచేయడం.

Emergency Care: ప్రమాదం జరిగిన వెంటనే బాధితుడికి అత్యవసర వైద్యం అందేలా వ్యవస్థలను బలోపేతం చేయడం.

పోలీస్, రవాణా, రోడ్లు–భవనాలు, పురపాలక, పంచాయతీ, విద్య, వైద్య ఆరోగ్య శాఖలు సమన్వయంతో పనిచేస్తేనే ప్రమాదాల సంఖ్యను గణనీయంగా తగ్గించే అవకాశం ఉంటుంది.

హెల్మెట్ ఉంది.. కానీ నాణ్యత ఉందా?

హెల్మెట్ ధరించడం ఎంత ముఖ్యమో నాణ్యమైన హెల్మెట్ ఎంపిక కూడా అంతే ముఖ్యం. కేవలం చలాన్ నుంచి తప్పించుకోవడానికి నాసిరకం హెల్మెట్ కొనుగోలు చేయడం సరైంది కాదు. అధికారిక భద్రతా ప్రమాణాలకు అనుగుణమైన హెల్మెట్‌ను ఎంచుకోవాలి.

తలకు సరిగ్గా సరిపోయే పరిమాణంలో ఉండాలి. చాలా వదులుగా లేదా మరీ బిగుతుగా ఉండకూడదు. ముఖ్యంగా చిన్‌స్ట్రాప్‌ను తప్పనిసరిగా బిగించాలి. ప్రమాద సమయంలో హెల్మెట్ తల నుంచి ఊడిపోతే దాని ప్రయోజనం తగ్గిపోతుంది.

వాహనం నడిపే వ్యక్తి మాత్రమే కాదు.. వెనుక కూర్చున్న ప్రయాణికుడూ హెల్మెట్ ధరించే అలవాటు పెరగాలి.

సమాజం కూడా ప్రశ్నించాలి

హెల్మెట్ లేకుండా వెళ్తున్న స్నేహితుడిని చూసి మౌనంగా ఉండటం, ట్రిపుల్ రైడింగ్ చేస్తున్న యువకులను ‘‘పిల్లలే కదా’’ అని వదిలేయడం, వీలింగ్‌లు, స్టంట్లు చేసే వారిని ప్రోత్సహించడం వంటి ధోరణులు మారాలి.

తప్పును చూసి చప్పట్లు కొడితే అది మరింత పెరుగుతుంది. మంచి అలవాటును ప్రోత్సహిస్తే అది సంస్కృతిగా మారుతుంది.

ప్రతి కుటుంబం ‘‘హెల్మెట్ లేకుండా బైక్ బయటకు వెళ్లదు’’ అని నిర్ణయించుకోవాలి.

ప్రతి కాలేజీ ‘‘No Helmet–No Entry’’ విధానాన్ని అమలు చేయాలి.

ప్రతి యువకుడు ‘‘ట్రిపుల్ రైడింగ్ చేయను.. ప్రమాదకరంగా నడపను’’ అని తనకు తానే మాట ఇవ్వాలి.

ప్రతి వాహనదారుడు ‘‘పోలీసుల కోసం కాదు.. నా ప్రాణం కోసం హెల్మెట్ ధరిస్తాను’’ అనే ఆలోచనతో ముందుకు సాగాలి.

ఒక్కసారి ఆ కుటుంబాన్ని ఊహించండి..

ఉదయం ‘‘వెళ్లొస్తా అమ్మా’’ అంటూ ఇంటి నుంచి బయలుదేరిన కొడుకు.. సాయంత్రం తిరిగి వస్తాడని తల్లి ఎదురుచూస్తోంది. తండ్రి ఫోన్ చేస్తున్నాడు. ఫోన్ ఎత్తడం లేదు. కొద్దిసేపటికి తెలియని నంబర్ నుంచి కాల్ వస్తుంది.. ‘‘మీ అబ్బాయికి యాక్సిడెంట్ అయింది.. ఆసుపత్రికి రండి’’ అని.

ఆ ఒక్క ఫోన్ కాల్‌తో ఆ కుటుంబ ప్రపంచమే తలకిందులవుతుంది.

అలాంటి పరిస్థితి మన ఇంటికి రాకూడదంటే ప్రమాదం జరిగిన తర్వాత కన్నీరు పెట్టుకోవడం కంటే ప్రమాదం జరగకుండా ముందే జాగ్రత్తపడటం మంచిది.

మారాల్సింది మనమే..

ప్రతి కూడలిలో పోలీసును ఏర్పాటు చేయడం సాధ్యం కాదు. ప్రతి బైక్ వెనుక ట్రాఫిక్ కానిస్టేబుల్ ఉండడు. ప్రతి రోడ్డుపై కెమెరా పెట్టినా మన ఆలోచన మారకపోతే పూర్తి ఫలితం ఉండదు.

స్వీయ క్రమశిక్షణే నిజమైన ట్రాఫిక్ పోలీసు.

హెల్మెట్ పెట్టుకోవడం పిరికితనం కాదు.

నెమ్మదిగా నడపడం చేతకానితనం కాదు.

సిగ్నల్ వద్ద ఆగడం సమయం వృథా కాదు.

ట్రిపుల్ రైడింగ్‌కు నిరాకరించడం స్నేహద్రోహం కాదు.

అంబులెన్స్‌కు దారి ఇవ్వడం మన బాధ్యత.

పాదచారిని గౌరవించడం సంస్కారం.

ట్రాఫిక్ నిబంధనలు పాటించడం బాధ్యతగల పౌరుడి లక్షణం.

అసలైన విజయం ఇదే..

మన పిల్లలకు ఖరీదైన బైకులు కొనివ్వగలుగుతున్నాం. అత్యాధునిక మొబైల్ ఫోన్లు కొనిస్తున్నాం. బ్రాండెడ్ దుస్తులు, షూస్ కొనిస్తున్నాం. అదే సమయంలో వారి ప్రాణాన్ని కాపాడే నాణ్యమైన హెల్మెట్ కొనివ్వడం, దాన్ని ప్రతిసారీ ధరించే అలవాటు నేర్పడం అంతకంటే ముఖ్యమైన బాధ్యత.

రోడ్డుపై ఎవరినో ఓవర్‌టేక్ చేయడం విజయం కాదు.

వంద కిలోమీటర్ల వేగాన్ని చేరుకోవడం ఘనత కాదు.

స్నేహితుల ముందు స్టంట్ చేయడం హీరోయిజం కాదు.

ఉదయం ఇంటి నుంచి బయలుదేరిన వ్యక్తి.. సాయంత్రం క్షేమంగా తిరిగి కుటుంబం ముందుకు రావడమే అసలైన విజయం.

హెల్మెట్ తలకు కొన్ని నిమిషాలు భారంగా అనిపించవచ్చు. కానీ హెల్మెట్ లేకపోవడం వల్ల జరిగే విషాదం ఒక కుటుంబానికి జీవితాంతం భారంగా మిగులుతుంది.

అందుకే ప్రతి వాహనదారుడు బైక్ కీ తిప్పేముందు ఒక్కసారి తన కోసం ఇంట్లో ఎదురుచూస్తున్న తల్లి, తండ్రి, భార్య, భర్త, పిల్లలను గుర్తు చేసుకోవాలి.

‘‘నా కోసం ఇంట్లో వాళ్లు ఎదురుచూస్తున్నారు… నేను క్షేమంగా తిరిగి వెళ్లాలి.’’

శిరస్త్రాణం ధరించండి…
శిరస్సును కాపాడుకోండి…
వేగాన్ని తగ్గించండి…
ట్రిపుల్ రైడింగ్‌కు దూరంగా ఉండండి…
మీ కుటుంబాన్ని కన్నీటి నుంచి కాపాడండి.

రొండ్ల నరేందర్ రెడ్డి
జర్నలిస్ట్, ప్రజాతంత్ర,
Ph: 9008104444