“కేవలం ఒక ప్రేమకథగానో, ఇద్దరు చిన్ననాటి స్నేహితుల జీవిత ప్రయాణంగానో ఈ సినిమాను చూడలేం. మనిషి పుట్టుకతో తెచ్చుకోని ఎన్నో సామాజిక నియమాలను అతని జీవితానికి ఎలా వర్తింపజేస్తున్నాం? ఒక వ్యక్తి తన సహజమైన వ్యక్తిత్వంతో జీవించాలనుకుంటే సమాజం ఎందుకు అంగీకరించలేకపోతోంది? అనే ప్రశ్నలను ప్రేక్షకుల ముందుకు తీసుకొచ్చిన ప్రయత్నం ఇది..”
*ప్రేమకు లింగభేదం లేదు…* మనుషులను, మనసులను అర్థం చేసుకోలేని మన సమాజం కథ ఇది. ప్రేమ ఎప్పుడూ ప్రేమనే కోరుకుంటుంది. దానికి కులం, మతం, వర్గం, లింగం వంటి భేదాలు తెలియవు. ప్రేమకు తెలిసిందల్లా మనసు మాత్రమే. అలాంటి ప్రేమను, ప్రేమలోని స్వచ్ఛతను, మనిషి వ్యక్తిత్వాన్ని సమాజం విధించే కట్టుబాట్ల మధ్య నిలబెట్టి ప్రశ్నించిన చిత్రమే *డొరొతి*కేవలం ఒక ప్రేమకథగానో, ఇద్దరు చిన్ననాటి స్నేహితుల జీవిత ప్రయాణంగానో ఈ సినిమాను చూడలేం. మనిషి పుట్టుకతో తెచ్చుకోని ఎన్నో సామాజిక నియమాలను అతని జీవితానికి ఎలా వర్తింపజేస్తున్నాం? ఒక వ్యక్తి తన సహజమైన వ్యక్తిత్వంతో జీవించాలనుకుంటే సమాజం ఎందుకు అంగీకరించలేకపోతోంది? అనే ప్రశ్నలను ప్రేక్షకుల ముందుకు తీసుకొచ్చిన ప్రయత్నం ఇది.
కథా నేపథ్యం విషయానికి వస్తె….1980ల నాటి తమిళనాడులోని మధురై గ్రామీణ ప్రాంతం కథకు నేపథ్యం. కుల ఆధిపత్యం, పురుషాధిక్యత, కుటుంబ గౌరవం పేరుతో జరిగే అణచివేత, సామాజిక కట్టుబాట్లు అక్కడి జీవన విధానంలో భాగమై ఉంటాయి.సుబ్బు, కార్తీ అనే ఇద్దరు చిన్ననాటి స్నేహితుల జీవితాలతో కథ ప్రారంభమవుతుంది. బాల్యంలో ఏర్పడిన వారి స్నేహం కాలంతో పాటు మరింత బలపడుతుంది. అయితే ఇద్దరూ పెరిగిన కుటుంబ వాతావరణం, ఎదురైన అనుభవాలు, నేర్చుకున్న విలువలు వారి వ్యక్తిత్వాలను వేర్వేరు దిశల్లో నడిపిస్తాయి.సుబ్బు పెరిగిన కుటుంబంలో తండ్రి వీరయ్య ఆలోచనలే శాసనాలు. కుల ప్రతిష్ఠ, కుటుంబ గౌరవం, పురుషాధిక్యతకు అక్కడ పెద్దపీట. ఒక వ్యక్తి ఎలా ఉండాలి, ఎలా ప్రవర్తించాలి, ఏం చేయాలి అనే విషయాలను కుటుంబమే నిర్ణయిస్తుంది.మరోవైపు కార్తీ వ్యక్తిత్వం, అతని ఆలోచనలు, స్నేహం పట్ల అతనికున్న అనుబంధం కథకు మరో కోణాన్ని అందిస్తాయి.
ఇలాంటి పరిస్థితుల మధ్య డొరొతి పాత్ర వారి జీవితాల్లోకి ప్రవేశిస్తుంది. ఆ పాత్రతో కథ సాధారణ స్నేహం, ప్రేమ, సంఘర్షణల పరిధిని దాటి వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ, లింగ గుర్తింపు, సామాజిక అంగీకారం వంటి లోతైన అంశాల వైపు ప్రయాణిస్తుంది.మన చిన్ననాటి పెంపకం విధానమే పెద్దయ్యాక వారి వ్యక్తిత్వంను నిర్దేశిస్తుంది.ఈ సినిమాలో నాకు బాగా నచ్చిన అంశం చిన్ననాటి పెంపకం వ్యక్తుల వ్యక్తిత్వాలను ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో చూపించిన తీరు.ఒక పిల్లవాడు పుట్టినప్పటి నుంచి అతని చుట్టూ ఉన్న వాతావరణమే అతనికి ప్రపంచాన్ని పరిచయం చేస్తుంది. ముఖ్యంగా అబ్బాయిల విషయంలో మన సమాజం కొన్ని ప్రత్యేకమైన నిర్వచనాలను ముందుగానే సిద్ధం చేసి ఉంచుతుంది.మగపిల్లవాడు ఏడవకూడదు. భయపడకూడదు. ఓడిపోకూడదు. ఎదుటివారి ముందు తలవంచకూడదు. కుటుంబంలో తన మాటే నెగ్గాలి.ఇలాంటి ఆలోచనలతో పిల్లలను పెంచినప్పుడు వారి సహజమైన భావోద్వేగాలు, సున్నితత్వం, ఇష్టాయిష్టాలు క్రమంగా అణచివేయబడతాయి.పిల్లవాడు తనకు నచ్చినట్లు ప్రవర్తించకుండా, సమాజం తన నుంచి ఆశించే విధంగా ప్రవర్తించడమే నేర్చుకుంటాడు.
ఇక్కడ ఒక ప్రశ్న ఎదురవుతుంది. ఒక పిల్లవాడికి ధైర్యం నేర్పించడానికీ, ఎదుటివారిని భయపెట్టడం నేర్పించడానికీ మధ్య తేడా లేదా? మగతనం పేరుతో కోపాన్ని, ఆధిపత్యాన్ని, హింసను ప్రోత్సహించడం ఎంతవరకు సమంజసం?ఈ ప్రశ్నలను సుబ్బు, కార్తీ పాత్రల ద్వారా దర్శకుడు ఆవిష్కరించిన తీరు ఆలోచింపజేస్తుంది.దేవుడి కానుక అనే అర్థం కలిగిన డొరొతి ప్రేమకు మరో నిర్వచనం లా ఈ కథలో ప్రవేశిస్తుంది.డొరొతి పాత్ర ఈ సినిమాకు కేవలం ఒక పాత్ర మాత్రమే కాదు. ఒక వ్యక్తి తన ఉనికిని, తన వ్యక్తిత్వాన్ని, తన ప్రేమను సమాజం ముందు నిరూపించుకోవాల్సిన దుస్థితికి ప్రతీక.కీర్తి సురేష్ తన పాత్రలోని సున్నితత్వాన్ని, భావోద్వేగాలను చక్కగా పలికించింది. ప్రేమ అనేది స్త్రీ, పురుషుడు అనే నిర్వచనాలకు మాత్రమే పరిమితం కావాలా? ఒక వ్యక్తి తన మనసుకు నచ్చిన వ్యక్తిని ప్రేమించడం తప్పా? ప్రేమకు సమాజం పెట్టే హద్దులు ఎందుకు?
ఇలాంటి ప్రశ్నలు సినిమా చూస్తున్నంతసేపూ మనల్ని వెంటాడుతాయి.ప్రేమలోని అందాన్ని, మనసులోని ఆరాటాన్ని, అంగీకారం కోసం ఎదురుచూసే మనిషి అంతరంగాన్ని దర్శకుడు చూపించే ప్రయత్నం చేశాడు.ప్రేమకు అడ్డుగా నిలిచేది మనుషుల మధ్య ఉన్న భేదాలు కాదు. ఆ భేదాలను సృష్టించి, వాటినే నిజాలుగా నమ్మించే సమాజపు ఆలోచనా విధానం.
భారత రాజ్యాంగం ప్రతి వ్యక్తికీ సమానత్వాన్ని, వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛను, లింగ వివక్షత లేకుండా గౌరవంగా జీవించే హక్కును కల్పిస్తుంది. కానీ ఆ హక్కులు పుస్తకాలలో కనిపించినంత సులభంగా మనిషి జీవితంలో అమలవుతున్నాయా? కుల వివక్షత, లింగ వివక్షత, అంటరానితనం, కుటుంబ గౌరవం పేరుతో జరిగే అణచివేత, సామాజిక వెలివేతలు ఇంకా అనేక రూపాల్లో కొనసాగుతూనే ఉన్నాయి. ఒకవైపు సమానత్వం గురించి మాట్లాడుతూనే మరోవైపు మనిషిని అతని కులం, లింగం, వ్యక్తిగత అభిరుచుల ఆధారంగా అంచనా వేస్తున్నాం.
ఒక వ్యక్తికి తన జీవితాన్ని తనకు నచ్చిన విధంగా జీవించే స్వేచ్ఛ ఉందని అంగీకరించడానికి మన సమాజం ఇంకా ఎందుకు వెనుకాడుతోంది? ప్రేమను అంగీకరించలేని కుటుంబాలు, వ్యక్తిత్వాన్ని గౌరవించలేని సమాజాలు, భిన్నత్వాన్ని సహించలేని మనుషులు ఉన్నంతకాలం రాజ్యాంగం కల్పించిన హక్కులకూ, సామాజిక వాస్తవాలకూ మధ్య అంతరం కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. ఈ సంఘర్షణను సినిమా తనదైన శైలిలో మన ముందుంచుతుంది.
ఇక నటీనటుల ప్రతిభ విషయానికి వస్తె
సనంత్ సుబ్బు పాత్రలో తనదైన అద్భుత నటనతో ఆకట్టుకున్నాడు. బాల్యంలోని అమాయకత్వం నుంచి ఎదిగిన తర్వాత ఎదురయ్యే సంఘర్షణల వరకు పాత్రలోని మార్పులను సహజంగా చూపించాడు. కొన్ని సందర్భాలలో అమ్మాయిల కంటే అందంగా ప్రేమను సున్నితత్వాన్ని ప్రకటించాడు.అలాగే రిషికాంత్ కార్తీ పాత్రలో స్నేహం, భావోద్వేగం, అంతర్మథనం వంటి అంశాలను చక్కగా ఆవిష్కరించాడు. ఇద్దరి మధ్య స్నేహబంధం కథకు ప్రధాన బలంగా నిలుస్తుంది.కీర్తి సురేష్ డొరొతిగా తన పాత్రకు అవసరమైన భావోద్వేగాలను సమర్థంగా పలికించింది. ఆమె పాత్ర కథలో కలిగించే ప్రభావం ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి.ముత్తుకుమార్ వీరయ్య పాత్రలో కుల అహంకారం, పురుషాధిక్యత, కుటుంబ ఆధిపత్యం కలగలిసిన మనస్తత్వాన్ని ప్రతిబింబించాడు.
అలాగే డైరెక్టర్
కార్తిక్ సుబ్బరాజ్ కథను నడిపించిన తీరు ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి. మొదట ఒక గ్రామీణ నేపథ్యం, చిన్ననాటి స్నేహం, కుటుంబ సంఘర్షణలతో మొదలైన కథ క్రమంగా సామాజిక ప్రశ్నల వైపు మళ్లుతుంది. దర్శకుడు కేవలం సంఘటనలను చూపించి వదిలేయకుండా, ఆ సంఘటనల వెనుక ఉన్న మనస్తత్వాలను కూడా పరిశీలించే ప్రయత్నం చేశాడు. ముఖ్యంగా పురుషాధిక్యతను, కుల ఆధిపత్యాన్ని, వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛపై సమాజం విధించే ఆంక్షలను ఒకే కథలో మేళవించడం అభినందనీయం. గ్రామీణ వాతావరణాన్ని సహజంగా ఆవిష్కరించిన సినిమాటోగ్రఫీ కథకు మంచి బలాన్నిచ్చింది. పాత్రల భావోద్వేగాలను, వారి మధ్య ఉన్న సంఘర్షణలను దృశ్యాల ద్వారా వ్యక్తీకరించిన తీరు బాగుంది. ఇళయరాజా నేపథ్య సంగీతం కథలోని భావోద్వేగాలకు మరింత లోతును అందిస్తుంది. కొన్ని సన్నివేశాల్లో సంభాషణల కంటే సంగీతమే ఎక్కువగా మనసును తాకుతుంది. ఇందులో నాకు బాగా నచ్చిన అంశాలు
– చిన్ననాటి పెంపకం వ్యక్తిత్వంపై చూపించే ప్రభావం.
– ప్రేమ, స్నేహం, వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛకు ఇచ్చిన ప్రాధాన్యం.
– పురుషాధిక్యత, కుల వివక్షతపై చేసిన విశ్లేషణ.
– లింగ గుర్తింపు, సామాజిక అంగీకారం వంటి సున్నితమైన అంశాలను చర్చించిన తీరు.
– నటీనటుల సహజమైన నటన.
– సంగీతం, సినిమాటోగ్రఫీ.
నాకు కనిపించిన లోపాలు
సినిమాలో కొన్ని సన్నివేశాలు నెమ్మదిగా సాగుతాయి. ముఖ్యంగా ద్వితీయార్థంలో కథనం మరింత బిగువుగా ఉండి ఉంటే బాగుండేది. కొన్ని భావాలను సంభాషణల ద్వారా వివరించకుండా దృశ్యాల ద్వారానే వ్యక్తీకరించి ఉంటే ప్రభావం మరింత పెరిగేది.అయినప్పటికీ సినిమా ఎంచుకున్న ఇతివృత్తం, దాని వెనుక ఉన్న ఆలోచన ఈ చిన్న లోపాలను అధిగమిస్తాయి.
ఈ సినిమా చూస్తున్నప్పుడు నాకు పదేపదే గుర్తొచ్చిన విషయం ఒక్కటే. మనిషిని మనిషిగా చూడలేని సమాజం ఎంత అభివృద్ధి చెందినా, దాని ఆలోచనా విధానంలో మాత్రం ఇంకా వెనుకబడే ఉంటుంది. ఒక పిల్లవాడిని చిన్నప్పటి నుంచి మనం ఎలా పెంచుతున్నాం? అతని ఆలోచనలకు ఎంత స్వేచ్ఛ ఇస్తున్నాం? అతని ఇష్టాలను ఎంతవరకు గౌరవిస్తున్నాం? అతను పెద్దయ్యాక తన జీవితాన్ని తనకు నచ్చినట్లు జీవించడానికి ఎంత అవకాశం కల్పిస్తున్నాం?
ఈ ప్రశ్నలకు మన కుటుంబాల నుంచే సమాధానాలు వెతుక్కోవాలి. ప్రేమ అనేది ఎదుటివారిని మనకు నచ్చినట్లు మార్చుకోవడం కాదు. వారి వ్యక్తిత్వాన్ని అర్థం చేసుకోవడం. వారి స్వేచ్ఛను గౌరవించడం. వారి మనసును అంగీకరించడం. ఒక వ్యక్తి మన ఆలోచనలకు భిన్నంగా ఉన్నాడని అతన్ని తప్పుగా చూడటం ఎంతవరకు సమంజసం? సమాజం విధించిన నిర్వచనాలన్నీ సరైనవేనా? సంప్రదాయం పేరుతో కొనసాగుతున్న ప్రతి ఆచారమూ మానవత్వానికి అనుగుణమైనదేనా? ఇలాంటి ప్రశ్నలను మనలో కలిగించడంలో ఈ సినిమా విజయవంతమైంది.
ముగింపు వాక్యం
డొరొతి ఒక సాధారణ వినోదాత్మక చిత్రం కాదు. మనిషి మనసులోని భావోద్వేగాలను, ప్రేమలోని స్వచ్ఛతను, సమాజం సృష్టించిన అడ్డుగోడలను పరిశీలించే ప్రయత్నం. కథనంలో కొన్ని నెమ్మదులు ఉన్నప్పటికీ, ఎంచుకున్న ఇతివృత్తం మాత్రం బలమైనది. నటీనటుల ప్రతిభ, సంగీతం, దర్శకత్వం సినిమాను గుర్తుండిపోయేలా చేస్తాయి.
వినోదం కోసం మాత్రమే కాకుండా, ఒక సినిమా చూసిన తర్వాత కొంతసేపు దాని గురించి ఆలోచించాలనుకునే ప్రేక్షకులకు ఈ చిత్రం నచ్చుతుంది.
చివరిగా…
ప్రేమకు భాష అవసరం లేదు. కులం అవసరం లేదు. మతం అవసరం లేదు. లింగభేదాలు అవసరం లేదు. ప్రేమకు కావాల్సింది ఒక మనసు, ఆ మనసును అర్థం చేసుకునే మరో మనసు మాత్రమే.ఒక మనిషి తనలా తాను జీవించాలనుకోవడంలో తప్పేమీ లేదు. అతని వ్యక్తిత్వాన్ని అంగీకరించడం మనం చూపించే జాలి కాదు, అతనికి ఇవ్వాల్సిన గౌరవం.సమాజం మారాలంటే చట్టాలు మారడమే కాదు, మనుషుల ఆలోచనలూ మారాలి. మనిషిని అంచనా వేసే ముందు అతని మనసును అర్థం చేసుకోవాలి.**ప్రేమను అర్థం చేసుకోలేని సమాజం కంటే, ప్రేమను గౌరవించే సమాజమే నాగరికమైనది.*
డొరొతి మనకు మిగిల్చే ఆలోచన ఇదే!
