సమాజ హితం కోరే సాహిత్యం అవసరమని భావించే యువ కవి కార్తీక రాజు. ఎవరి గుండెల్లో కొంచెం గుబులైనా అతని మదిలో ‘అలికిడి’ మొదలైతదేమో! సమాజంలోని సమస్యలను స్పృశిస్తూ అతడు రాసే కవితలు ఎలుగెత్తి సూటిగా ప్రశ్నిస్తుం టాయి. ఎదుటివారి కష్టం చూసి మనసు ముక్కలు జేసుకుంటేనే అలాంటి వాక్యాలు రూపుదాలుస్తుంటాయి. కార్తీక…
ఏది చివర? ఏది మొదలు? చేరింది కాదు… మొదలైంది కాదు! తొలి శ్వాస ఎక్కడో? తుది పలుకు ఎన్నడో! కాలానికే తెలీని ప్రహేళిక మేధస్సుకే చిక్కని ప్రశ్నావళి! అయిపోయిన చోటే ఆరంభం ఆరంభపు అడుగుతోనే అంతం! తుది చివరలు అంతుపట్టని బహుతలల వలయం! దిక్కు ఎల్లలు కలసిపోయిన అఖండ బ్రహ్మాండం! తానే అయినా తనకోసమే పితుకులాట!…
కలకల రావాలు కాలం శకుంతాల శుభసూచికల జండా ఊపింది ఋతువును కనువిందు చేస్తున్న ప్రకృతి పక్షులు… ఒక వైపు మంచు వర్షం సమశీతోష్ణ స్థితి ప్రాంతాల్లో మంచు వెన్నెల సోన మంచినీటి సరస్సుల్లో ఆహారం నీరు గూడు వసతి కై వేల మైళ్లు ప్రయాణించే వలస సారసాలు… ఉమ్మడి తెలుగు రాష్ట్రాలలో రకరకాల విదేశి గువ్వలు…
తొలిసారిగా ఖాలీ చేతులు డబ్బుతో మాట్లాడినప్పుడు రూపాయి బలం తెలిసింది. పని పరిచమయ్యక చెమట చుక్కలకు రెట్టింపు లెక్కతో జేబు నిండినప్పుడు ఏడిపించిన కోరిక కాళ్ళ మీద పడి సలాం చేసింది. ఊరి వీధులన్నీ గౌరవిస్తూ వెంట నడిచాయి ఇంటికెళ్లాక మంచం మంచి నిద్రని వడ్డిస్తే కష్టం ఒడిలో ఆదమరచిన ఈ మనిషి వెలుతురులో ఇల్లు…
టప టపా ఆకులన్నీ రాల్తుంటే గుండె మెలిపెట్టడమే కదా రూపురేఖలు రంగుభేదాలు చిక్కుల్ని తెస్తాయా కన్నీటి చుక్కల్ని రప్పిస్తాయా అసాంఘిక వటవృక్షం కొమ్మవిరిగి కొండెక్కిన మరో దీపం ఘాతుక పరంపర కొనసాగిస్తూ ఒక శార్దులం వంచన నిచ్చెనెక్కి కలల్ని కడతేర్చిన చరిత్ర పునరావృతం ఇది క్రూర పరిహాసం ఆగని ఘోర పరిహారం మలిగిన పసిడి వెలుగు…
తల లేని మొండెంగా ఉండటం నాకు చేతకాదు! తలపు రాని మెదడున్నా – లేనట్టే! సమాజపు అరాచకత్వానికి అంగలారుస్తూ శవమై పోలేను, అసమానత్వానికి పుట్టిన సంతానమై సాగలేను. కాలు మీద కాలేసుకుంటే, ధగధగ మెరిసే బట్టలేసుకుంటే, గురువై గమనాలు నేర్పుతుంటే – మా వృద్ధి చూసి మీ గుండెగుత్తి ఎందుకని మండిపోతోంది? వేల గొంతుకల్తో విజృంభిస్తూ…
అవి పట్టాలు కావు ఆ ట్రాక్ నీలి సముద్రమే ఆ సముద్రంలో అచ్చం చేపలెక్కనే లిరైలులి ఈదుకుంటూ పోతుంది దాని కళ్ళు అల్లంత కోసు దూరం చూస్తయి ముందు ఎర్రలైటు కనిపిస్తే జాగ్రత్త పడుతుంది దాని అరుపు ఆమడ దూరం వినిపిస్తది పచ్చలైటు కనిపిస్తే ఉరుకుడే ఉరుకుడు ఎవరు అడ్డు పడినా ఆగదు పచ్చలైటే దాని…
ఆ పేజీని ఎంత పగులకొట్టినా తెరచుకోవడం లేదు… ఎన్నేళ్ళ నాటి కఠినాక్షరాలతో ఏ భావాన్ని దాచి పెట్టారో.. అప్పుడప్పుడు అర్థరాత్రి వేళలో చప్పుడు చేస్తాయి చుట్టూ తిరిగి చూస్తే దుమ్ముకొట్టుకున్న పాదముద్రల పక్కన రాలిన రెండు చెమట చుక్కలు కనిపిస్తాయి. కన్నీరే కందేనేగా కళ్ళు తిరిగిన ఆనవాళ్లు తీరిక లేని వెతుకులాటలో మెతుకు ముట్టని మునివేళ్ళ…
నీ తూటాల్లాంటి మాటలతో నన్ను చంపాలనుకుంటావు నీ వాడి చూపుల చురకత్తులతో నా దేహాన్ని గాయపరచాలనుకుంటావు నీ విద్వేషాగ్నిలో నన్ను నిలువునా దహించాలనుకుంటావు నా కాళ్ళకు చేతులకు అన్యాయం అని అరిచే నా గొంతుకకు నీ అహంకారపు ఇనుప సంకెళ్లతో బందీనిచేసి నన్ను కట్టడి చేసే కుట్రలో నీవెన్ని అవరోధాలు సృష్టించినా నేను మాత్రం స్వచ్ఛమైన…