ప్రజా సేవకు జీవిత కాలం త్యాగం.. వృద్ధాప్యంలో హక్కుల కోసం ఆర్తనాదాలు!

మన సమాజ గమనంలో ప్రజల రవాణాకు రోడ్డు రవాణా సంస్థ (ఆర్టీసీ) ఎంతో కీలకమైనది. రాత్రింబవళ్లు, ఎండనక వాననక, పండుగలు పబ్బాలు వదిలేసి ప్రజలను సురక్షితంగా తమ ఊళ్లకు చేర్చిన శ్రమజీవులు ఈ సంస్థ కార్మికులు. తమ జీవిత కాలమంతా సంస్థ ఎదుగుదలకు, ప్రజల రవాణా అవసరాలకు రక్తాన్ని, చెమటను ధారపోసిన ఈ విశ్రాంత ఉద్యోగుల శేష జీవితం నేడు అత్యంత చీకటిగా, దయనీయంగా మారింది. ఒకప్పుడు ప్రజా సేవకే తమ సుఖాలను త్యాగం చేసిన ఈ శ్రమజీవులు, వృద్ధాప్యంలో ప్రశాంతంగా గడపాల్సిన సమయంలో తమ చట్టబద్ధమైన హక్కుల కోసం, నిలిచిపోయిన బకాయిల కోసం రోడ్లపైకి వచ్చి కన్నీరు కార్చాల్సి రావడం పాలకుల ఘోర నిర్లక్ష్యానికి, అమానవీయతకు పరాకాష్టగా నిలుస్తోంది. ఆర్టీసీని ప్రభుత్వంలో కలిపేశామని, కార్మికుల కష్టాలన్నీ పూర్తిగా తీరిపోయాయని పాలకులు వేదికలపై గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నా, క్షేత్రస్థాయిలో విరమణ పొందిన ఉద్యోగులు ఎదుర్కొంటున్న ఆర్థిక ఇబ్బందులు పాలకుల మాటల్లోని నిజాయితీ లేమిని నగ్నంగా అద్దం పడుతుంది. తమ సొంత కష్టార్జితం కోసం వృద్ధాప్యంలో ఇతరులను యాచించాల్సిన దుస్థితి కల్పించడం ప్రజాస్వామ్యానికే అవమానకరం.

​నిబంధనల ప్రకారం తమకు దక్కాల్సిన కరువు భత్యం బకాయిలు, వేతన సవరణ నిధులు, సేవా నివృత్తి పారితోషికం, సెలవుల నగదు బదిలీ వంటి కనీస ఆర్థిక ప్రయోజనాలు నాలుగైదు ఏళ్లుగా అందకపోవడంతో వేలాది మంది వృద్ధులు తీవ్రమైన మానసిక, ఆర్థిక వేదనను అనుభవిస్తున్నారు. ఒక సామాన్య ఉద్యోగి తన జీవితంలో ముప్పై నలభై ఏళ్ల పాటు కష్టపడి విరమణ పొందేది శేష జీవితాన్ని ప్రశాంతంగా గడపడానికి, పిల్లల పెళ్లిళ్లు లేదా చదువుల బాధ్యతలు పూర్తి చేయడానికో లేదా వృద్ధాప్యంలో సహజంగానే వచ్చే వివిధ రోగాలకు వైద్యం చేయించుకోవడానికో మాత్రమే. కానీ నేడు చాలా మంది విశ్రాంత ఉద్యోగులు గుండె జబ్బులు, పక్షవాతం, మధుమేహం వంటి తీవ్ర వ్యాధులకు కనీసం మందులు కొనుక్కోవడానికి, హాస్పిటల్స్ ల్లో  చికిత్స చేయించుకోవడానికి చేతిలో పైసా లేక అల్లాడిపోతున్నారు. ఎంతో మంది కార్మికులు తమ సొంత కష్టార్జితం చేతికి అందకుండానే, వైద్యం అందక మానసిక క్షోభతో కన్నుమూస్తుండటం సమాజ వివేకాన్ని మరియు పాలకుల నైతికతను తీవ్రంగా ప్రశ్నిస్తోంది. ​ఆర్టీసీ సంస్థ ఎప్పుడూ నష్టాల్లోనే ఉందనే పాత సాకును దశాబ్దాలుగా చూపిస్తూ ఉద్యోగుల పొట్టకొట్టడం అధికారులకు అలవాటుగా మారింది.