నిత్యం వారి విందులో రుచిగల మాటలు అబద్దమాడని నిజాలు ప్రియవంటకాలు. ఎదుటపడని కలయికలో ఎదమాటున సంగతులు మధురంగా మైమరిపించే మనసూరించే ఇష్టాలు. నిద్రమంచానే చూపులు ముఖాల్లో ఏరులా ప్రవహించి సంతోషసారాన్ని ఇచ్చి పదునుగా ప్రవర్తించి రోజూ గుప్పెడు అనుభావాల్ని ఒకరిలో మరొకరు చల్లుకుని ముసురుపట్టి మెరుపులతో జోరుగా కురుసుకుంటారు తనివితీరా తడిసిన తలపులకు మన్ను వెన్నులో…
సముద్రంలో కలిసే ముందు నది భయంతో కంపిస్తుందట వెనక్కి చూస్తూ నది తాను సునాయాసంగా దాటివచ్చిన పర్వత శ్రేణులను వంపులు తిరిగిన దారులను అందమైన అడవులను జీవకళతో తేజోవంతమైన గ్రామాలను తృప్తిగా తలచుకుంటూ ఎదురైన ఎగుడు దిగుళ్లను తగిలిన రాతి గాయాల బాధల్ని తనముందున్న అంతుతెలియని అగాథమయ విశాల సాగరంలో కలవబోతున్న దృశ్యాన్ని దిగాలుగా చిత్రించుకుంటూ…
చట్టాలెన్ని దట్టించినా కలియుగ కీచక పర్వాలు ఇంకా సాక్షాత్కరిస్తున్నాయ్ కఠిన శిక్షలెన్ని విధించినా మరిన్ని మానవ మృగాలు స్వైర విహారం చేస్తున్నాయ్ షీటీమ్స్, ఫాస్ట్రాక్ కోర్టులు క్రియాశీలకంగా మెదిలినా మదగజాలు పెట్రేగుతున్నయ్ ఈ భారతావనిలో… అతివ జీవిత గతి తీరు గడియ గడియకు గండం గడప దాటితే అగ్నిగుండం పసిమొగ్గ మొదలుకొని చావుకు చేరువైన వృద్ధను…
భగ భగ మండే ఎండలు జీవరాసంత జీవనోపాధికై పరుగులు పెడుతూ సూర్యతాపానికి ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ రాష్ట్ర ప్రభుత్వం చేపట్టిన హరిత విప్లవంలో పెరిగిన చెట్ల కింద కాసేపు సేద తీరుతూ బతుకు ప్రయణాన్ని సాగిస్తున్నారు సామాన్యులు సాయంత్ర వేళ సేద తీరడానికై గ్రామల్లో పల్లె ప్రకృతి వనాలలో పిల్లల కేరింతలతో సందడి చేస్తూ ఆడుతున్నారు ప్రకృతి…
ఆ కలం ప్రకంపనం ఆ అక్షరం ప్రజ్వలనం ఆ కవనం సంచలనం ఆ రచనం అచంచలం తనే చలంగా ప్రసిద్ధుడైన గుడిపాటి వెంకటాచలం స్త్రీజాతి దాస్య విముక్తికి అక్షర యుద్ధం చేసినవాడు ఛాందసవాదశక్తుల మీద ధిక్కార స్వరమెత్తినవాడు మైదానం, బ్రాహ్మణికం, శశిరేఖ వంటి నవలలతో జగతిని మేల్కొల్పినవాడు విప్లవాత్మక రచనలతో ప్రకంపనలు రేపినవాడు విమర్శలు ముంచెత్తినా…
ఎక్కడ అనకట్ట వెలిసినా మునిగేది మా ఆధరువులే.. ఏ మైనింగ్ ఒళ్ళు విరిసినా కూలేది మా బతుకుదెరువులే ఏ అక్రమార్కుడు చొరబడినా కరిగేది మా అటవీ భూములే అడవి తల్లిని నమ్ముకునోల్లం పోడు ఎవుసం చేసుకునేటోళ్లం వన సంపదకు మేం వారసులం ఇపుడు… దోపిడీ మరిగిన రాక్షస రాజ్యం చీకటి చట్టాలకు రూపులద్దింది అటవీ సంపదను…
చచ్చిపోతున్న బతుకుకు లేదిక ఉపశమనం శవాలై దివాలై జీవచ్ఛవాలై మారణహోమంలో సలసల మరిగే రక్తపు బిందువుల మాడు కుంపట్లో ఒక ఇంట్లో దేహపు గూట్లో పసిరిక దీపం వెలిగిస్తానంటే ఓ ఓరీ ఓయీ ఓసీ… నీ మెదడే మొద్దుబారిన దిబ్బ నీ కలలే కబ్రస్తాన్ కట్టడాలు నీ చుట్టూ స్మశానవాటికలు దహనం ఖననం పుట్టుకతో వెంటొచ్చినయ్…
నువ్వు నాలో ఎంతో నాకు నేను వేసుకునే ఓ ప్రశ్న…??? నువ్వు నాకొక అద్దం… అందానికి కాదు, నాతో బంధానికి. నువ్వు నాకొక సురుచి… ఈ తనువుకి కాదు, నా మనసుకు నువ్వు నాకొక సుగంధం పూసే పుష్పం కాదు.. మనసులో కలిగే ఆ సుగంధం ఎప్పటికి పరిమళాలు వెదజల్లుతూనే ఉంటుంది నా హృదికి.. నువ్వు…
కాలం… రెండక్షరాల పదమే ఆగమన్నా ఆగనిది చుక్కల్లో చంద్రునిలా నడిచేకొద్దీ పరుగెత్తేది, అలసటలేని ప్రయాణం సాగిస్తూ నిత్యం ఆశలతో కవ్విస్తూ పరుగులు పెట్టించే చేతన ప్రవాహం. పదవీవిరమణ లేని పాలనచేస్తూ, అన్నీ తానై మనిషి హృదయాలనేలుతూ, కలల్ని కన్నీరుగాను కన్నీటిని పన్నీరుగాను మార్చగల నెరజాణ ఓ మనిషీ! కనిపించని గాలి ఊపిరైనట్టు అన్నీ తానైన కాలం…