“ప్రజాస్వామిక రచయిత్రుల వేదిక ఎనిమిదో మహాసభలు ఫిబ్రవరి 7 & 8 తారీఖుల్లో కర్నూల్లోని కెవిఆర్ ప్రభుత్వ మహిళా డిగ్రీ కళాశాలలో జరుగనున్నాయి. మహాసభల అంశం: ద్రావిడ సమాజ సాహిత్యాలు – సారూప్యత- ఐక్యత – పోరాటం. ఈ సందర్భంగా ప్రజాతంత్ర ‘శోభ’ పేజీ పాఠకుల కోసం- సభలో పాల్గొంటున్న వక్తలకి ‘ద్రావిడ సాహిత్యోద్యమం రాబోతున్నదా?’…
నీ మాటొకటి పడి మొలిచి నా బ్రతుకులో పెద్ద వృక్షమయ్యావు. నీ తలపు వీచిప్పుడల్లా ఊగే ప్రతి ఊహ ఊడలు బారి ఆ నీడలో నీవెక్కడున్నా చల్లగా రోజూ కాసేపు గడుపుతాను. సేద తీరే ప్రతి సంగతిని తృప్తిగా మనసారా గుండెలో దాచుకుంటాను.. -శ్రీ సాహితి
ముందుగా ఒక నీడ పడింది ఆ నీడకు శరీరం ఇంకా లేదు దానిని భవిష్యత్తు నుంచి వచ్చిందంటారు, కాని అది నిలిచింది మన వర్తమాన ఆలోచనల గోడలపై. ఆ నీడకు మనమే పేరు పెట్టాం: “కృత్రిమ మేధస్సు.” పేరు పెట్టిన క్షణమే అది ఒక భావన నుంచి వస్తువుగా మారింది; ప్రశ్నగా కాదు… అనివార్యతగా స్థిరపడింది.…
మెరుపు తీగెలు డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ యెక్కి అద్దంలో చూసుకున్న మార్జాలానికి యెదురుగా పిల్లి కనిపించింది! ‘మార్జాలమా నువ్వు పిల్లిగా మారిపోయావేం?’ ఆందోళనగా అడిగింది మార్జాలం. అలా అడుగుతున్నప్పుడు ‘జటా కటాహ సంభ్రమమ్ భ్రమమ్ – నిలింప నిర్జరీ – విలోల వీచి వల్లరి – విరాజ మాన మూర్ధవి – ధగద్దగ ధగజ్వలల్ల – లలాటా…
ప్రపంచ సాహిత్యాన్ని ఇష్టంగా చదువుకుంటూ నిర్మొహమాటం, నిజాయితీ పరికరాలుగా సమకూర్చుకున్న అరుదైన విమర్శకురాలు నాగినీ కందాల. సాహిత్య విమర్శ నేపథ్యంగా ఆమె ‘శోభ’ పాఠకుల కోసం ఇచ్చిన ఈ విలువైన ఇంటర్వ్యూ మూడు వారాల పాటు ప్రచురిస్తాము. సాహిత్య విమర్శ పరిధి- రచనలోని గుణదోష విచారణ మాత్రమేనా, అంతకు మించి ఉంటే మీ దృష్టిలో అవేమిటి?…
పిల్లా పోదాం పదవే పల్లెకి పిలగా ఏముంది రా పల్లెలో పంట చేతికొచ్చే వేళ జరుపుకునే పండుగకి పోదామే కళకళలాడే లోగిళ్ళను చూద్దామే ఎనకటి రోజులు కావయ్యా ఎదురుచూసే మనుషులు లేరయ్యా పావురంగా జూసుకునే బంధాలు లేవయ్యా ప్రపంచీకరణ బాంధవ్యాలను చిదిమేసిందయ్యా అట్టెట్టనే పిల్లా పచ్చాని పల్లె కళ్ళల్లో తిరుగుతుందే మల్లా ఏం చేద్దునే పిల్లా ఓరోరి పిలగా…
“అమ్మా…” గొంతు నరాలు చిట్లిపోయేలా అరిచాడు ‘దోషి’. “ఒరేయ్… ఆ నోట్లో లాఠీదించి దెం…” యస్సై చెప్పిన మాటని అర్థం చేసుకున్న కానిస్టేబులు దోషి నోట్లో గుడ్డని కుక్కాడు. ఆర్తనాదం అణిగిపోయింది. బోర్లా పడుకోబెట్టిన దోషి వీపుమీద వొక కానిస్టేబులు తొక్కి కూచుంటే, మరో యిద్దరు కానిస్టేబుళ్ళు అరికాళ్ళమీద లాఠీలతో బాదుతూనే వున్నారు. చాలక యస్సై…
దోపిడి వటవృక్షాలను దహించే అగ్నిపద్యంలా అల్పాక్షరాలతో అనల్పార్థాన్ని సృష్టించిన అక్షరయోధుడు అలిశెట్టి ప్రభాకర్. తుపాకీ తూటాలా తన భావాలను సూటిగా గుండెలను తాకించగల శక్తి అలిశెట్టి అక్షరానిది. కరెన్సీ స్పర్శ కంటే కవిత్వంలోనే సేదతీరిన రచనా పిపాసి. రాతకు చేతకు లేశమాత్రం తేడా లేని నిండైన నిఖార్సయిన ఆచరణశీలి. నాలుగు పదులు కూడా దాటని అలిశెట్టి…
ఒక చిన్న పుస్తకం చేతిలో పట్టుకున్న సరిహద్దు కాగితాల మధ్య నా పేరు ప్రయాణం మొదలుపెడుతుంది ఇందులో దేశం ఉంది కాని నేల లేదు గుర్తింపు ఉంది కాని పూర్తైన మనిషి లేదు నేను ఇక్కడ కేవలం అనుమతి ముద్రలు పడుతుంటే కాలం గీతలు వేస్తుంది ప్రతి స్టాంప్ “నువ్వు వెళ్లవచ్చు” అనే అస్తిత్వపు ఒప్పందం మెటాఫిజిక్స్ అడుగుతుంది భూమి అందరిదైతే ప్రవేశానికి పుస్తకం ఎందుకు మనిషి స్వేచ్ఛ ఎప్పుడు ఫారమ్ అయింది పాస్పోర్ట్ చెబుతుంది నువ్వు ప్రపంచ పౌరుడు కాదు ముందుగా ఒక విభాగం ఆ తర్వాతే మనిషి కాలం మారుతుంది వీసా ముగుస్తుంది పాస్పోర్ట్ మాత్రం మిగిలిపోతుంది నువ్వు ఎక్కడ ఉండగలవో చెప్పే నిశ్శబ్ద అధికారిగా చివరికి ప్రయాణం ముగుస్తుంది పుస్తకం మూసివేయబడుతుంది కానీ ప్రశ్న తెరిచే ఉంటుంది మనిషి ప్రయాణికుడా లేక సరిహద్దుల సృష్టేనా…