‘‘ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలకు దరఖాస్తు చేసుకున్న వారిలో చాలామంది పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్స్, ఇంజనీర్లు, ఎంబీఏ చదివారు. ఉన్నత చదువులు చదివిన వీరంతా, వారి స్థాయి కన్నా చాలా తక్కువ స్థాయి ఉద్యోగాల కోసం పోటీపడుతున్నారు. పోటీ పరీక్షల కోసం అవసరమైన పుస్తకాలు కొనుక్కోడానికి కూడా పైసలు ఉండవని నిరుద్యోగులు ఆవేదన వ్యక్తపరుస్తున్నారు. ఆసియాలోనే మూడో అతిపెద్ద ఆర్థిక…
కనికట్టు, గారడీ, అవతలి వ్యక్తులను సమ్మోహపరచడం ద్వారా తమకు ఆధ్యాత్మిక శక్తులున్నాయని నమ్మించడం ఈ దొంగ బాబాలకు అలవాటైపోయింది. ప్రేమానందకు కూడా చాతనయినదదే. ఇటువంటి ఇంద్రజాల విద్యలో స్వాములందరూ సిద్ధహస్తులే. ప్రేమానంద చేసే ఇటువంటి పెద్ద కనికట్టు విద్య మహాశివరాత్రి రోజున నోట్లోంచి శివలింగాన్ని వెలికి తీయడం. దాన్ని లింగోద్భవం అంటారు. అట్లాగే శూన్యం నుంచి…
‘‘రాజ్యాంగం అంటే దేశానికి, ప్రజలకు, ప్రభుత్వానికి కరదీపిక లాంటిది. ఆ దీపస్తంభపు వెలు గుల్లో సర్వసత్తాక సౌర్వభౌమా ధికార దేశంగా ప్రగతి వైపు అడుగులు వేయాలి. అందుకనే రాజ్యాంగానికి ఆధునిక ప్రజా స్వామ్య చరిత్రలో అంతటి విశిష్టమైన స్థానముంది. ప్రజల ఆకాంక్షలకు అనుగుణంగా మన దేశం కంటే ముందు అనేకదేశాలు రాజ్యాంగాలను రచించాయి. ’’ నేడు…
విధి నిర్వహణలో అంకిత భావంతో పనిచేస్తూ ఉన్నత అధికారుల మెప్పు పొందిన నికార్సయిన అధికారి భద్రాద్రి జిల్లా చండ్రు గొండ ఫారెస్ట్ అధికారి చలమల శ్రీనివాస్ రావు ను పథకం ప్రకారం గుత్తి కోయలు కత్తితో మెడ కోసి దారుణంగా అత్యంత పాశవికంగా హత్య చేయడం అమానుషం.పొడు వివాదాలతో జరిగిన హత్య గా చెప్పవచ్చు. భద్రాద్రి…
ముళ్ళడొంకలాంటి బతుకు మీద అక్షరమై పూచి కన్నీటి తెరమీద తడి తపనల్ని అద్ది వెళ్లిపోయిన కవి అలిశెట్టి ప్రభాకర్. హృదయం నిర్మలాకాశం కావడానికి కొంత వ్యవధికావాలి… భారమవుతున్న ఉచ్చ్వాస నిశ్వాసాల మధ్యే మృత్యువును పరిహసించేందుకు ఒకింత సహనం కావాలి అన్న సాహసి. గుండె నిండా బాధ, కళ్ళనిండా నీళ్లున్నప్పుడు కూడా జనమైదానంలోకి అక్షర రవ్వల్ని కురిపించి…
బాధల శిశిరం చుట్టుముట్టి పెంచుకున్న ఆశల పత్రాలన్నీ ఆశయాల పుష్పాలన్నీ జీవితం చెట్టు చుట్టూ రాలిపోతూ భయపెడితేనేం!? అది కొత్త ఆశల్ని చిగురింపజేసే ఆమని రాకకు సంకేతమే కదా!… నేస్తం… ఆత్మవిశ్వాసపు తొలకరి మేఘాలు వర్షించినప్పుడు మొగ్గతొడిగన హృదయ రేకులు విచ్చుకొని ఆశల సుగంధాలతో పరిమళిస్తాయి… సంకల్పం తూర్పు నుంచి సరికొత్త కాంతులు వుద్భవించినప్పుడు ఆశయాలు…
మనం మనకు తెలిసేసరికి మనలోంచి మనం లేచేసరికి మననుంచి మనం దూరం పోయి చూస్తూ వుంటాం ఆ దారం ఒక కొసనుంచి ఇంకో కొసకు పాకుటకు మధ్యలో తెగిన ముళ్ళ కుచ్చులు గొంతులో తట్టినట్టు కడుపులో పిసికినట్టు వదిలేసే వదులులను బిగపట్టే బిగువులను తెలిసి తెలిసి పోగొట్టుకున్న వాటి కషాయాల మొఖం ముడుపులను బిచ్చగత్తె చూపులు…
ఒక్కడినే నా లోపలికెళ్లి తలుపేసుకున్నాను.. అలంకార అహంభావాలను బరువు,పరువులని ఒలిచి పక్కన పెట్టి నిజాలతో నగ్నంగా మూల మూలలో కెళ్లి పారేసుకున్నవి పోగొట్టుకున్నవి వెతుకుతుంటే గుట్టల జ్ఞాపకాల మధ్య స్పృహ కోల్పోయిన కట్టల కొద్ది కలల్లో ఒక్కో కల ఒక్కో కవితగా గూడుకట్టుకున్న సంకలనం చీకటి తుపానుకు మూలకు విసరకొట్టబడటం చూసాను.. తెరిచేకొద్దీ, నోటికి తగిలే…
నిదుర నిండని కళ్ళల్లో పరుగులెత్తే కలలు దేనికో.. హృదయం నిండా లేని రూపానికి పై పై నగిషీలు దేనికో.. మౌనం మాటున దాగిన గానానికి వినిపించని రాగాలెందుకో.. నీలువ నీడలేని ప్రాంతంలో వ్యాపారాలకై ఆతృత దేనికో.. దళారీ వ్యవస్థ ఉన్న నేటి సమాజంలో రైతన్న మీద ఎందుకూ ఉపయోగ పడని గౌరవం దేనికో.. అత్యంత ధనవంతులు…