ఓంకార స్వరూపమా త్రిలోక విఘ్నవినాయకా కాసేపు స్వనంద లోకం వీడి మా మొర ఆలకించ రావయ్యా ఇల వేళ్లూనుకున్న కుల,మత విబేధాలు జాతి వర్ణ విధ్వేషాలు సాంఘీక దురాచారాలు సామాజిక అసమానతల్ని వక్రతుండంతో ప్రక్షాళనచేసి సమభావం ప్రసాదించు గణేషా అంతటా పెట్రేగుతున్న వినాశకర దుశ్చర్యలు వికృత వింత పోకడలు అజ్ఞానపు చిమ్మ చీకట్లను అంకుశంతో అంతంగావించి…
అమ్మ నేర్పిన భాష అమ్మలా విలువైన భాష, మనసుమెచ్చే భాష భావి బాటకు మూలధనమైనదే అమ్మ భాష. మంచి గంధం,మల్లెపూవులా పరిమళాలు పంచుతూ, బండరాళ్లకు ప్రాణం పోసిన శిల్పిలా మూర్తిమత్వాన్ని పెంపొందింపచేసేదే ఉగ్గుపాల భాష. మమతలు నింపే విలువలు పెంచే సాంస్కృతిక వారసత్వజ్యోతైన మాతృభాషలో, ప్రతీ పలుకు మాధుర్యం ఆలోచనలు అమృతం. సృష్టిలో ఎన్ని ప్రేమలు…
ఉన్నది ఉన్నట్లు చెప్పటం ఉన్నది ఉన్నట్లు రాయటం ఇప్పుడు గతం ఏది ఉందని చెప్పాలి? ఏది లేదని దాయాలి? లేనిదేదో ఉందని భ్రమింప జేసుకున్న తర్వాత భ్రమ చుట్టూ ప్రపంచం పరిభ్రమించటం మొదలు పెట్టాక ఉందని అనుకోవటంలోనే ఆనందం ఆరాధనే తాదాత్మ్యం భ్రమల్లో బతుకుతున్నారని ఎద్దేవా చేస్తారా?? భ్రమే వాస్తవమని ప్రపంచం సూత్రీకరించాక భ్రమింపబడటమే ఓ…
దిగుళ్ల దేహంలోకి దిగబడుతోన్న ఆకలి పలుగులతో పూటపూటకీ పురిటినొప్పులు పడుతోన్న పస్తుల ఉదరాల వేదన చూడలేక నుసిగామారుతున్నాయి రేపంటే మరో భయమే తప్ప ఆశలంటూ లేని బడుగుజీవి పేగుల పోగులు. ఉదయం జరిగిన సంఘటనే మదిని తొలిచేస్తోంటే కళ్ళుమూసుకున్నా… దూరంగా,దీనంగా గుండెల్ని పిండేసే ఒక హీన స్వరం. అది… ఒంగిన నడుమే చుక్కానిగా బతుకీడుస్తున్న ఒక…
వచ్చావ్ తెచ్చావ్ వెలుగుల్ జిలుగుల్ దగ్గరికొచ్చావ్ దర్శనమిచ్చావ్ చూపించేసావ్ విశ్వస్వరూపం చీకట్లల్లో చిందులు తొక్కుతూ బొందలు పెడుతూ నిజాల జాడలు అడుగులు మడుగులు ఆక్రోశానికి కథలూ వ్యథలూ బంధుత్వానికి కలిపీ నలిపీ చెరిపి పరిచీ పరారై దుప్పటి కప్పుతు కట్టలు కడుతూ ఆపుతు ఊపుతు వ్యర్థ ప్రయత్నం ఇది ఆగని ఆరని అరణ్యగర్భం ఆహం భావం…
రోజుకో నిజం రాత్రికి నాకు తగాదా పెట్టి పక్కరోజుకి వెళ్లి దాక్కుంటుంది. ఒళ్ళు విరుచుకుని కాలమెంత జాగానిచ్చినా చీకటిలో నానిన మాటలలో ఒక అర్థం తెల్లగా మెరుస్తూ పారుతుంటే మరోవైపు అదే అర్థం నల్లగా తునకలై… కళ్లెదుటే పల్టీ కొట్టి ప్రశ్నలుగా పుట్ట పగిలి పాయలు పాయలుగా పాకే ప్రతి పన్నెండు గంటల ప్రయాణంలో మనసుకు…
నవ్వుల జాడ కనిపించక ఎన్నాళ్ళయిందో ? మోమున చెరిగిపోని అందాల్ని పులిమే నవ్వులు లేక మనుషులంతా జీవం కోల్పోయిన మరబొమ్మలై చుట్టూ తిరుగుతున్నారు ! గతాన తెలిసిన వారెవరైనా తెలియనివారెవరైనా ఎదురైతే ఒక చిరునవ్వుతో యెదలను మీటి జీవన సంగీతాన్ని వినిపించే వారు! హసముఖుల ఆనవాళ్లు కరువై అందరూ రోగ ప్రళయ భయ పీడితులై నవ్వుల…
అలుపు అవకాశానికి నన్ను కాదని పరిగెడుతున్నందుకు! విసుగు దురదృష్టానికి నన్ను ఇంతకన్నా సాధించలేనందుకు! ఏడుపు ఓరిమికి వీడు నాకే గురువయ్యాడని! భయము ఓటమికి వీడు నన్నే జయిస్తాడేమోనని? విసుగొచ్చిన అవకాశం నా ఒళ్ళో వాలదా? విరహమెక్కిన అదృష్టం నా కౌగిలిలో చేరదా? ఓర్పుకి విజయం రాదా? ఓటమికి పరాజయం లేదా? నల్లటి రోతలన్నీ తెల్లటి ఆకాశంలో…
బ్రతుకు ఇంధనాలుగా మనం సృష్టించుకున్న ఆర్థిక బంధనాల్లో చిక్కుకొని మన అనుబంధాలు విచ్ఛిన్నమైపోతున్నాయి… స్వచ్ఛమైనజి ఆత్మీయ ఆలింగనాలు అదృశ్యమైపోతున్నాయి… కన్నీరు తుడిచి పన్నీరు చిలికించే పరస్పర పలకరింపులు కలలుగా మిగిలిపోతున్నాయి… మనిషి మనోకాలుష్యం కాఠిన్యపు కరిమబ్బులై ‘జీవితం వెన్నెల’ను కప్పేస్తుంటే అలజడుల తిమిరాలు అంతటా అలుముకుంటున్నాయి… అతనిని ఆవహిస్తున్న ఆధిపత్యపు కాంక్ష యుద్ధోన్మాదమైజి అవనిని ఆవహిస్తోంది……