అనుభూతులు కరిగినప్పుడే ఆనందం ఊటలా ఉబికోస్తుందీ ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడే అలల కెరటాల అనురాగాలు ఆత్మీయ సమ్మేళనం లో అయస్కాంత క్షేత్రలవుతాయి పిలువకుండానే వొచ్చిన అతిధి లా.. తోటి మనిషి ఆపదాలలో గోపిక బాలుడై కష్టల గొల్ల భామలను మురిపిస్తే ఆ అభిమానం బృందావనమవుతుంది ప్రేమ రాధాలా పరోపకారమై ఆ ఆత్మీయ చేతుల్ని ముద్దడుతుంటే . కుచేలుడు…
మితముగా వాడితే హితము కూర్చేది మాట. అది వింటుంటే మనసు నిండాలి, మీటిన వీణలా నవరసాలు పలికించాలి. విలువపెంచే, నిన్నూ,నన్నూ కలిపే, వాణ్ణీ, వీణ్ణీ విడదీసే మాటలనదుపు చేసుకుంటే ప్రమోదం, మీరితేజి జీవితంలో సంతోషం మాయం. అంతటా రణమే…విధ్వంసమే. ఓ మనిషీ! వాక్సుద్ధితోనే వ్యక్తిత్వ వికాశమని నీకు తెలిసిందేగా. జీవితం … హరివిల్లు కావాలంటే, హాయిగ…
నా జీవితం సంఘర్షణల సమాహారం. అనంత సాగరంలో లాగే నా ఎదలో భావతరంగాలెన్నో, సమస్యల సుడిగుండాలెన్నో, మనోభావాల నిధులెన్నో, ఆశల అలలెన్నో. అలాంటి నాకై ఎవరో ముందుకొచ్చి ఒక స్వప్నాన్ని చెక్కివ్వాలంటే ఎలా అని నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటూ కాలం విసిరే సవాళ్ళను అధిగమించడానికి, జీవితాన్ని అమృతమయం చేసే అమృతంకోసం… అసూయా ద్వేషాల చీకట్లను దరికి…
బాధల శిశిరం చుట్టుముట్టి పెంచుకున్న ఆశల పత్రాలన్నీ ఆశయాల పుష్పాలన్నీ జీవితం చెట్టు చుట్టూ రాలిపోతూ భయపెడితేనేం!? అది కొత్త ఆశల్ని చిగురింపజేసే ఆమని రాకకు సంకేతమే కదా!… నేస్తం… ఆత్మవిశ్వాసపు తొలకరి మేఘాలు వర్షించినప్పుడు మొగ్గతొడిగన హృదయ రేకులు విచ్చుకొని ఆశల సుగంధాలతో పరిమళిస్తాయి… సంకల్పం తూర్పు నుంచి సరికొత్త కాంతులు వుద్భవించినప్పుడు ఆశయాలు…
మనం మనకు తెలిసేసరికి మనలోంచి మనం లేచేసరికి మననుంచి మనం దూరం పోయి చూస్తూ వుంటాం ఆ దారం ఒక కొసనుంచి ఇంకో కొసకు పాకుటకు మధ్యలో తెగిన ముళ్ళ కుచ్చులు గొంతులో తట్టినట్టు కడుపులో పిసికినట్టు వదిలేసే వదులులను బిగపట్టే బిగువులను తెలిసి తెలిసి పోగొట్టుకున్న వాటి కషాయాల మొఖం ముడుపులను బిచ్చగత్తె చూపులు…
ఒక్కడినే నా లోపలికెళ్లి తలుపేసుకున్నాను.. అలంకార అహంభావాలను బరువు,పరువులని ఒలిచి పక్కన పెట్టి నిజాలతో నగ్నంగా మూల మూలలో కెళ్లి పారేసుకున్నవి పోగొట్టుకున్నవి వెతుకుతుంటే గుట్టల జ్ఞాపకాల మధ్య స్పృహ కోల్పోయిన కట్టల కొద్ది కలల్లో ఒక్కో కల ఒక్కో కవితగా గూడుకట్టుకున్న సంకలనం చీకటి తుపానుకు మూలకు విసరకొట్టబడటం చూసాను.. తెరిచేకొద్దీ, నోటికి తగిలే…
నిదుర నిండని కళ్ళల్లో పరుగులెత్తే కలలు దేనికో.. హృదయం నిండా లేని రూపానికి పై పై నగిషీలు దేనికో.. మౌనం మాటున దాగిన గానానికి వినిపించని రాగాలెందుకో.. నీలువ నీడలేని ప్రాంతంలో వ్యాపారాలకై ఆతృత దేనికో.. దళారీ వ్యవస్థ ఉన్న నేటి సమాజంలో రైతన్న మీద ఎందుకూ ఉపయోగ పడని గౌరవం దేనికో.. అత్యంత ధనవంతులు…
‘‘ఒక్క అవకాశమన్న’’ తీయని మాటలకు కొమ్ముకాసినందుకు కరువయ్యింది ప్రశాంతత మానవాళికి. ఎటుచూసినా నిరాశానిస్పృహలే, ఏమీచేయలేని నిస్సహాయతలే. ఎదుటివారి అభివృద్ధిని జీర్ణించుకోలేని నయవంచకుల పాలనలో మంచికి,మానవత్వానికి చోటులేదు. అవినీతికి రెక్కల్ని మొలిపిస్తూ సంకుచిత భావాల్ని స్వైరవిహారం చేయిస్తోంటే, సమతా మమతలు కరువవగా ఈర్ష్యా అసూయలలో మునిగి తేలుతూ, మాట నెగ్గించుకోవాలన్న మూర్ఖత్వంతో, కుళ్ళూ కుతంత్రాలతో, ప్రకృతిని హింసిస్తూ…
అనంత కాలచక్ర గమనంలో.. నరులంతా నగదు వేటలో.. ధన కోసమే జీవితం అంటూ.. ఆడంబరాల అనారోగ్య ఆశయాలు ! జీవనయాన నవ్యనర క్షేత్రంలో.. శ్రమలేని విత్తం సాగుబడిలో.. ఆనందమనే కలుపును తొలగిస్తూ.. హైఫై దిగుబడే ఆనందమైతున్నాయి ! ఆనందమా… ఐశ్వర్యమా… కావాలసింది అసలేమిటీ.. ఐశ్వర్యం విలాసాలను జోడిస్తే… ఆనందమే అందించు ఆయురారోగ్యాల్ని ! విత్తం వెంటపడితే..…