మెరుపు తీగెలు డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ యెక్కి అద్దంలో చూసుకున్న మార్జాలానికి యెదురుగా పిల్లి కనిపించింది! ‘మార్జాలమా నువ్వు పిల్లిగా మారిపోయావేం?’ ఆందోళనగా అడిగింది మార్జాలం. అలా అడుగుతున్నప్పుడు ‘జటా కటాహ సంభ్రమమ్ భ్రమమ్ – నిలింప నిర్జరీ – విలోల వీచి వల్లరి – విరాజ మాన మూర్ధవి – ధగద్దగ ధగజ్వలల్ల – లలాటా…
అద్దం ముందు నిలబడ్డ ప్రతిసారీ ఆమెకు తనకళ్లల్లో ఏదో తెలియని కలత, మనసులో ఏదో చెప్పలేని భారంలా అనిపించేది. ఆమె పేరు సాహితి. తన చిన్న ప్రపంచాన్ని ప్రేమతో, నమ్మకంతో నడిపించే ఓ మంచి మనసు ఆమెది. కానీ ఈ మధ్యకాలంలో ఆమె కళ్లచుట్టూ చేరిన నల్లటి వలయాలు, ఆ అద్దంపై కనిపించే మరకలు, ఇవన్నీ…
మెరుపు తీగెలు “దెయ్యం దెయ్యం… నువ్వున్నావా?” “ఉన్నాను, లేకపోతే నువ్వెందుకు నన్నడుగుతావ్?” “దెయ్యాలు లేవంటారు కొందరు…” “లేనోళ్లకి లేవ్…” “దెయ్యాలు వున్నాయంటారు కొందరు…” “ఉన్నోళ్లకి వున్నాయ్…” “అసలు నువ్వు వున్నావో లేవో సరిగ్గా చెప్పు” “నాక్కూడా తెలీదు…” “దేవుడు వున్నట్టయితే దెయ్యమూ వున్నట్టే…
ఎప్పటికీ మాట తప్పదు నా కోరిక ఎంత దూరంలో ఉన్నా పాతకాలం నాటి ఏ ఇష్టాన్ని గాయపరచుకోదు ఎద తలుపు తట్టి పిలవాలే గాని బదులు పలికేందుకు ఏ లోతుకు అలసటుండదు ఎదుటపడి ఏరుకునే ఆలోచన ఉండాలేగానీ ఏ అర్ధం అడ్డుగోడకాలేదు ఒక్కో క్షణం ఒక్కో కోరికలా గతాన్ని చదివించి భవిష్యత్తుని బోధిస్తుంది -చందలూరి నారాయణరావు
ప్రవాస తెలంగానం కన్నోళ్లను, ఐనోళ్లను, పుట్టి పెరిగిన ఊరిని, అన్నిటినీ వదిలి వలస వెళ్లడమంటే నాదృష్టిలో గుండెను ఇంటి చూరుకు వేలాడదీసి ఒట్టి దేహంతో పొలిమేరను దాటడంలాంటిది. అలా నేను ఊరు విడిచి ఇప్పటికి పన్నెండు వసంతాలు. ఈ పుష్కరకాలంలో మస్కట్ నుంచి మాస్కో వరకూ, మండే ఎండల్లోంచి మంచు కొండలదాకా, రియాల్ కూ రూబెల్…