చీకటి రాత్రి కౌగిలిలో
భయం నీడలా వెంటాడింది
మౌనపు గోడలు కట్టి
నీ స్వరాన్ని బంధించింది
కానీ, చీకటి శాశ్వతం కాదు
వెలుగు రేఖ ఉదయించక మానదు
నీ కన్నీళ్లు నదులై ప్రవహించి
అన్యాయపు పునాదుల్ని కదిలిస్తాయి
నీ మౌనం పిడుగులై పేలి
దుర్మార్గుల గుండెల్ని భయపెడుతుంది
నీ ఆక్రోశం తుఫానులా విరుచుకుపడి
అహంకారపు శిఖరాల్ని కూల్చేస్తుంది
అవును
నువ్వొక అగ్ని పర్వతం
నీలో దాగి ఉన్న లావా పేలడానికి సిద్ధంగా ఉంది
నువ్వొక సముద్రం
నీ అలలు తీరాల్ని తాకి మార్పును తీసుకొస్తాయి
నువ్వొక నక్షత్రం
చీకటిలో వెలిగి మార్గాన్ని చూపిస్తావు.
నువ్వొక విత్తనం
భూమిని చీల్చుకుని మొలకెత్తి వృక్షమై ఎదుగుతావు
సిగ్గుతో తలదించుకోవాల్సింది నువ్వు కాదు
నీ శరీరాన్ని చెరబట్టిన రాక్షసులు
నీ గౌరవాన్ని భంగపరిచిన మృగాళ్లు
నీ జీవితాన్ని నాశనం చేసిన నేరగాళ్లు
నువ్వు లేస్తే ప్రపంచం కదులుతుంది
నువ్వు గర్జిస్తే న్యాయం నిలబడుతుంది
నువ్వు నిలిస్తే చరిత్ర మారుతుంది
నువ్వు గెలిస్తే భవిష్యత్తు వెలుగుతుంది
వి. శాంతి ప్రబోధ
