“చరిత్ర మన వర్తమాన, భవిష్యత్ తరాలకు మార్గదర్శిగా ఉండాలి, అంతేకానీ చీకటిలో మనం తడబడిన ప్రతిసారీ నిందించే దెయ్యంలా ఉండకూడదు. స్వతంత్ర భారతదేశ పోరాట యోధులు ఇప్పటికే వారి చరిత్రను రాసేశారు, అది మంచిదైనా చెడ్డదైనా వారి కలం సిరా ఎప్పుడో ఇంకిపోయింది. నేటి నాయకత్వం ఆ పాత పేజీలను చెరిపేయడం పైనే ఎందుకు అంతగా మక్కువ చూపుతోంది? తనదైన సొంత కొత్త అధ్యాయాన్ని రాసే ధైర్యం ఎందుకు చేయడం లేదు? అన్నదే అసలైన ప్రశ్న.”
“వాస్తవాల నుండి, సందేహించలేని ప్రాతిపదికన ఒక సాధారణ తార్కిక వాదనను ఎప్పుడు రాబట్టగలమో, అప్పుడే చరిత్ర భవిష్యత్ తరాలకు మార్గదర్శకం చేస్తుంది .” బెర్ట్రాండ్ రస్సెల్ చేసిన ఈ పరిశీలన ప్రకారం, మనం తిరుగులేని వాస్తవాల నుండి తార్కిక సత్యాలను వెలికితీసినప్పుడు మాత్రమే చరిత్ర “ఉపయోగకరమైన సూత్రాలను” ఇస్తుంది. కానీ, ఆధునిక భారతీయ రాజకీయ రంగంలో చరిత్రకారుడి “నిర్మాణాత్మక తర్కం” స్థానంలో పక్షపాత రాజకీయాల “వేడి వాగ్ధాటి” వచ్చి చేరింది. ప్రస్తుత నాయకత్వానికి, భారతదేశ పునాదుల చరిత్ర ఇకపై జ్ఞానాన్ని అందించే మూలం కాదు; అది వర్తమానం లో దాడి చేయడానికి స్వార్థపూరితంగా మార్చబడిన ముడి సరుకుల నిల్వ మాత్రమే.
ఆధునిక భారతీయ రాజకీయ రంగస్థలంలో, గతం అనేది ఇకపై నిర్మించుకోవాల్సిన పునాది కాదు; అది మరణించిన వారిని నిరంతరం విచారించే ఒక న్యాయస్థానంగా మారింది—తద్వారా జీవించి ఉన్న వారు తమ వైఫల్యాలను సమర్థించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఈ ఎత్తుగడ శక్తిని ‘గేమ్ ఆఫ్ థ్రోన్స్’ (Game of Thrones) లోని ఒక దృశ్యం అద్భుతంగా చిత్రీకరించింది. యువ రాజు జోఫ్రీ బరాథియన్, రాజ్యపు గొప్ప యోధుల రికార్డు అయిన ‘బుక్ ఆఫ్ బ్రదర్స్’ పేజీలను తిరగేస్తుంటాడు. “సర్ డుంకన్ కోసం నాలుగు పేజీలా,” అని జోఫ్రీ వ్యంగ్యంగా అంటాడు. “అతను నిజంగా గొప్పవాడై ఉండాలి.” లెజెండరీ సర్ డుంకన్ను ప్రస్తావించడం ద్వారా జోఫ్రీ గతాన్ని గౌరవించడం లేదు. అతను ఒక మరణించిన వ్యక్తి కీర్తిని ఉపయోగించి, ఎదురుగా ఉన్న జైమ్ లాన్నిస్టర్ ఖాలీ రికార్డును ఎగతాళి చేస్తున్నాడు. ఎదురుగా ఉన్న వ్యక్తిని తక్కువ చేసి చూపడానికి అతను ఒక చారిత్రక కొలబద్దను ఉపయోగించాడు.
న్యూదిల్లీ రాజకీయ రంగస్థలంలోనూ ఇదే దృశ్యం పునరావృతమవుతున్నట్లు కనిపిస్తోంది. గత దశాబ్ద కాలంగా భారత పార్లమెంటు హాలులో దాదాపు ఇలాంటి నాటకమే సాగుతోంది. రాష్ట్రపతి ప్రసంగానికి ధన్యవాదాలు తెలిపే తీర్మానంపై ఇటీవలి చర్చల సమయంలోనూ ఈ స్క్రిప్ట్ మారలేదు. ప్రస్తుత నాయకత్వం నిరంతరం “చరిత్ర పేజీలను” తవ్వుతూ, భారత రాజ్యాంగ నిర్మాతలను సభ ముందుకు లాగుతూనే ఉంది. కానీ భారతీయ వెర్షన్లో ఒక స్వార్థపూరిత మలుపు ఉంది. గేమ్ ఆఫ్ థ్రోన్స్లో, జోఫ్రీ ఒక గొప్ప వ్యక్తి ని కీరాయిస్తూ మరొకరిని అవమానించాడు. కానీ “నవ భారతం”లో, నాయకత్వం తనను తాను పొడవుగా చూపించుకోవడానికి “బలిపశువు సిద్ధాంతం” (Scapegoat theory) ద్వారా గతంలోని దిగ్గజాలను తక్కువ చేసి చూపే ప్రయత్నం చేస్తోంది.
ప్రస్తుత విధానం విఫలమైనప్పుడల్లా లేదా ఇబ్బందికర పరిస్థితి ఎదురైనప్పుడల్లా, అధికార పక్షం 1950ల కాలానికి వెళ్తుంది. వలసవాద పాలన విధ్వంసం నుండి దేశాన్ని నడిపించి, 1947 శిధిలాల నుండి ప్రజాస్వామ్యాన్ని నిర్మించిన మహానీయులను ఇకపై శిల్పులుగా కొనియాడటం లేదు; దానికి బదులుగా నేటి సమస్యలకు వారే కారణమన్నట్లుగా చిత్రీకరిస్తున్నారు. చారిత్రక రికార్డులను ఫిర్యాదుల జాబితాగా మార్చడం ద్వారా, ప్రభుత్వం “ప్రస్తుత బాధ్యత” నుండి తప్పించుకుంటోంది. ఆధునిక కాలపు స్తబ్ధతను వివరించడానికి భారతదేశ ప్రజాస్వామ్య మూలాలనే “బంగారాన్ని” “సీసం”గా మార్చడానికి ప్రయత్నించే ఒక వింత రాజకీయ ప్రక్రియ ఇది. పదేళ్లకు పైగా అధికారంలో ఉన్న ఒక ప్రభుత్వం, భవిష్యత్తు కోసం చట్టాలు చేయడం కంటే గతాన్ని విమర్శించడానికే ఎక్కువ శక్తిని వెచ్చిస్తే, అది నాయకత్వం వహించడం మానేసి పాత జ్ఞాపకాలతో వేధించడం మొదలుపెట్టినట్లే.
కల్పిత గాథలో, సర్ డుంకన్ నాలుగు పేజీలు గౌరవప్రదమైన జీవితానికి ప్రతీకలు. కానీ ప్రస్తుత భారతీయ రాజకీయ వాస్తవంలో, దేశ చరిత్ర అనేది పరిస్థితులు తలకిందులైనప్పుడు దాక్కోవడానికి ఒక అడ్డు కవచంగా కనిపిస్తోంది. చరిత్ర మన వర్తమాన , భవిష్యత్ తరాలకు మార్గదర్శిగా ఉండాలి, అంతేకానీ చీకటిలో మనం తడబడిన ప్రతిసారీ నిందించే దెయ్యంలా ఉండకూడదు. స్వతంత్ర భారతదేశ పోరాట యోధులు ఇప్పటికే వారి చరిత్రను రాసేశారు, అది మంచిదైనా చెడ్డదైనా వారి కలం సిరా ఎప్పుడో ఇంకిపోయింది . నేటి నాయకత్వం ఆ పాత పేజీలను చెరిపేయడం పైనే ఎందుకు అంతగా మక్కువ చూపుతోంది? తనదైన సొంత కొత్త అధ్యాయాన్ని రాసే ధైర్యం ఎందుకు చేయడం లేదు? అన్నదే అసలైన ప్రశ్న.
