మన పరిస్థితులకు అవసరమైనవి స్వీకరించాలి

“బహిరంగ జీవితంలోకి వచ్చిన  ఉద్యమకారులు కూడా ఇలా ప్రజలను అనుసరించి సరికొత్త ప్రణాళికలు రూపొందించుకుంటారు. ఇది ట్రాన్స్ ఫార్మేషన్ కాలం. ప్యారడైమ్ షిఫ్టు కాలం. వారి జీవితాలను ,వారు వారి అనుభవాలను పునరధ్యయనం చేసుకుంటారు. అందుకు వ్యవధినివ్వాలి. ఇలా అంతా అయిపోయింది అని అనుకోకూడదు. వారు మారుతారు. మన పరిస్థితులకు అవసరమైనది స్వీకరిస్తారు. భారత రాజ్యంగ మౌలిక లక్ష్యాల సాధనకు కృషి చేస్తారు.”

మన దేశ కాల పరిస్థితులకు అవసరమైనవి స్వీకరించాలి . మనది భారత రాజ్యాంగ  ఛాయలో ముందుకు సాగుతున్న ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థ. ఫ్రెంచి సోషలిజం వెలుగులో స్వేచ్ఛ సమానత్వం, సౌభ్రాతృత్వం, ఆత్మ గౌరవం, అందరికీ అవకాశాలు ప్రాతినిధ్యం అందించే ప్రత్యేక ఏర్పాట్లు చేసుకున్న శాంతియుత సహజీవన పరివర్తన జీవన విధానం కలిగిన రాజ్యాంగం. మార్క్సు, ఎంగెల్సు  ఫ్రెంచి సోషలిజం నుంచి స్పూర్తి పొందారు. కాని బహుళ పార్టీ ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థ కాదని, ఏక పార్టీ వ్యవస్థ , శ్రామిక నాయకత్వం లో సమాజం సాగాలని ఫ్రెంచి సోషలిస్టుల నుండి విడి పోయారు. ఫ్రెంచి సోషలిజం వేరు. మార్క్సు సోషలిజం వేరు. భారతదేశంలో ఫ్రెంచి సోషలిజాన్ని అనుసరించి దేశీయ అవగాహనతో ముందుకు సాగిన వారు రాం మనోహర్ లోహియా, లోక్ నాయక్ జయప్రకాశ్ నారాయణ, జార్జి ఫెర్నాండెజ్, రాజ్ నారాయణ్, మధు దండావతే, మధు లిమయే, మొదలుకొని జనతా పార్టీ, జనతా దళ్, ములాయం సింగ్, లాలూ ప్రసాద్ యాదవ్, రామ్ విలాస్ పాశ్వాన్, బిజూ పట్నాయక్, నితీష్ కుమార్ దాకా ఎందరో!  మార్క్సు , ఎంగెల్సు లను  అనసరించి సాగేవారు సిపిఐ, సిపిఐ యం, సిపిఐ ఎంఎల్, జనశక్తి, పీపుల్స్ వార్, చారు మజుందార్, కొండపల్లి సీతారామయ్య, మావోయిస్టులు, శిబ్దాస్ ఘోష్, తరిమెల నాగిరెడ్డి , పుచ్చపల్లి, రావి నారాయణ రెడ్డి, దేవులపల్లి వెంకటేశ్వరరావు, చండ్ర రాజేశ్వర రావు, ఓంకార్ , దాకా ఎందరో వందేళ్ల చరిత్ర.

మార్క్సు ఎంగెల్సు కూడా స్థల కాల దేశ పరిస్థితుల ననుసరించి ఎప్పటి కప్పుడు తమ అభిప్రాయాలు మార్చుకున్నారు. వారు ఫ్రెంచి సోషలిజం నుంచి, జర్మనీ నుంచి, ఇంగ్లాండు అనుభవాల నుండి తీసుకున్నారు. మనం కూడా ఇంకా అనేక సోర్సుల నుంచి తీసుకోవాలి. గుడ్డి వాడికి కావల్సింది రెండు కళ్లు. మనకు కావల్సింది ప్రజల శ్రేయస్సు, ప్రజలకు అధికారం. అందుకు ఎన్నో దారులు. ఎన్నో మార్గ దర్శకాలు. ఎన్నో సిద్ధాంతాలు గాంధీయిజం, అంబేడ్కరిజం, ఫ్రెంచి ప్రజాస్వామ్య సోషలిజం. ఏక పార్టీ వ్యవస్థ కోరే మార్క్సిజం. గాంధీయిజం, అంబేడ్కరిజం, బుద్దిజం, కాన్సీరాం శాంతియుత మార్గం. కార్య క్రమాలు కార్య కర్తలు ఎవరివి వారికి ప్రత్యేకం. ప్రజలందరూ ఉద్యమాలు చేయాలని కొందరు, పట్టణ కార్మిక వర్గమే పోరాటం చేసి అధికారంలోకి రావాలని కొందరు, బహుజన ఉద్యమాలని కొందరు, పల్లెల నుండి పట్టణాలకు ఎదిగే పోరాటాలు చేయాలని కొందరు. ఇలా రకరకాలు. అందులో ఎన్నో కష్టాలు త్యాగాలు, వైఫల్యాలుంటాయి. ప్రజల కోసం పని చేసి ఒరిగిన వారికి జోహార్లు అర్పిస్తారు. నిర్భంధాల, నియంతృత్వ ప్రభుత్వ చర్సలను ఖండిస్తారు. మానవ హక్కుల రక్షణకు ఉద్యమిస్తారు. మావోయిస్టు ఉద్యమాలపై. , త్యాగాల పై బహిరంగ జీవితంలోకి రావడంపై సానుభూతి లేశ మాత్రం లేకుండా “ పెట్టుబడిదారీ బూడిదలో పోసిన విప్లవ పన్నీరు “ అని రాసారు. అది సహృదయత కాదు. ఏ విప్లవం లోనైనా విజయం సాధించే దాకా త్యాగాలు. వైఫల్యాలే ఉంటాయి . ⁠త్యాగాలను విషాదాంత నాయకులు అని గౌరవిస్తారు. కీర్తిస్తారు. ఇది సార్వజనీనం. విషాదాంత ఉద్యమాలపై వీరు విరుచుకు పడడం కించ పరచడం సంస్కారం, సభ్యత కాదు.