ఏ చరిత్రా చెప్పలేదు నాకు యుద్ధం చేయమని ఏ పురాణమూ ఇతిహాసమూ నేర్పలేదు సరైన పాఠం ఎముకల దారిలో మృత్యువు భుజాన్ని ఆసరాగా తీసుకుని గడిచిన గతాన్ని శాంతి వచనాల్లా వల్లేవేస్తూ ఎదురుచూసే గుమ్మాలకు రేపటి తోరణాలు కడుతూ కోల్పోయిన కడుపులకు సర్ది చెప్పుతూ అరణ్యరోదనల పర్వంలో ఎన్ని పాత్రలో సజీవదహనం చేయబడ్డవి ఇంకా వారి…
తనువులోని రక్తాన్నంత చమురుగా పోసి ఒంట్లోని నరాలన్నింటిని వత్తులుగా పేని.. జీవితపు ఆశలను ప్రమిధలుగా చేసి.. ఎదలో రగులుతున్న కష్టాలను.. నిప్పురవ్వలుగా రాజేసి వెలిగించిన దీపం.. బలంగా వీస్తున్న గాలి తాకుల్లకు ఊగిసలాడుతూ కన్నీరు కారిస్తుంది. ఉహాలనే ఆధారాలకు వ్రేలాడుతున్న వెలుగులన్ని.. కాలం విసిరిన కత్తుల వేటకు తెగిపడుతున్నాయి. నిశీధి కమ్ముకున్న నల్లని ఆకాశంలో.. తారలన్నీవెలుగుపూలు…
చైత్రమాసపు ఉషస్సులా జగతిని మైమరపించే వసంతభామినిలా పచ్చని చిగురుటాకుల పావడాకట్టి కబరిపై మల్లెలు సింగారించి మధుపములు మంజులనాదం చేస్తుండగా చిరునగవులొలికిస్తూ హంసలా అడుగులేస్తూ మధుమాసపు కోకిలలు పంచమంలో స్వాగతగీతం పాడుతుండగా తెలుగు వెలుగు నేనని షడ్రుచుల సమ్మేళనం నేనేనంటూ మమతానురాగాలను పెనవేసుకుంటూ అందరి ఆశలు ఈడేర్చగ వసంత సంతకం చేస్తూ శుభాలిచ్చుటకై శుభముఖంతో వేంచేస్తున్న వయ్యారిభామ…
చూతక ఫలం పలకరింపుతో పాతకములన్నీ పోయేనుగాక! నింబపు విరుల పుప్పొడితో గరళపుఅమ్మల స్వాంతనకాగ! ఇక్షువు గడల మధురముతో కుక్షము గోడలు శాంతములాడ! అమలక రుచుల చక్కిలింతతో జిహ్వపు చూరులు కితకితలాడ! మిరప ఘాటు రేగినవేళల్లో నవనాడుల్లో నీటి ఊటలురేగ! గుడచూర్ణము అనుపానముతో అమృతపానము కంఠమునేగ! సప్తరుచుల సమ్మేళనమే జీవితమంటూ! నవగ్రహముల గమనములే దిశా నిర్దేశంచేస్తూ! కాలంమార్పు…
ఇదీ యుద్ధమే. ఎదురుపడని ముఖాలు ఎదసరిహద్దుల్లో మోహరించిన ప్రేమమేఘాలతో యుద్ధరంగాలు. మనసు ఓటమిని కర్కశంగా ఇష్టపడే కాలం మనిషి నమ్మకాన్ని పాతిపెట్టె దుశ్చర్యకు పక్కనే ప్రేమను దాచిపెట్టే మనసుది ప్రతిచర్య. అపరిమిత వేగాభిమానమే అణ్వాస్త్రం. అనిర్వచనమైన ఇష్టానుభవమే క్షిపణి. జయాపజయాలు సరిసమానాలైన అనివార్యశ్చర్యాలు. నిర్మానుష్యమైన నిశబ్దసంగ్రామంలో కళ్లెదుటే ప్రాణంపోగుట్టున్న రోజుల్లో తలపోసిన భావాలు తలకొట్టుకుని పునరంకితం…
ఎదో ఒక చట్రానికి కట్టిన ఊహే కావచ్చు అదిగో తలుపు తడుతూ ముడుపు కడుతూ చూడ చక్కని ఒక శవం బొమ్మ! అనిశ్చితి లోంచే అటువైపు అటుగా కనుసైగల్తో క్రమరాహిత్యాన్ని కోల్పోతూ తర్జనభర్జనలు పడుతూ… ఒక గోడనో బల్లనో గుద్ది చెప్పే గొంతు కోట్లాది మంది తరపున ఉంటానికి వింటానికి ఎమైనా కాల్పనిక కథో చారిత్రక…
ఆ అధరాల మధ్య విరిసిన చిరునగవు! సరసపు ఊహకు సిగ్గుపడ్డ మల్లెమొగ్గలా! వాన మేఘాన్ని దాచిన నీలాకాశంలా! ముళ్ళు చుట్టుకుని నవ్వే కొంటె గులాబీలా! వృక్షాల తలని ఊపే మందమారుతంలా! నాగుల గుట్టపై గంధపుచెట్టులా! పిలిచావో తెలియదు! పొమ్మన్నావో చెప్పదు! ఆహ్వానిస్తున్నావో? అల్లరి చేస్తున్నావో? ఒంటరివా? తుంటరివా? సంపంగివా? నాగినివా? మతి హెచ్చరిస్తుంటే మది ఊరిస్తోంది?…
ఆధిపత్యాల పోరు అంతం కాదా యుద్ధం కూటముల కుట్రల పంతం కాదా! తను పట్టిన కుందేలుకు ఇంకా మూడు కాళ్లేనా హిట్లర్,ముసోలిన్ సరసన పుతిన్ తిరగబడి ఎగబడదా ఉక్రెయిన్! సమత, సామ్యవాదాల రష్యా! మర ఫిరంగుల అగ్ని వర్షాలు అమాయక ప్రాణుల రక్తపాతాలు! సమరంలో సామాన్యులు సమిధ లై పోరాదు శాంతి కపోతాల రెక్కలు తెగి…
అన్యులెవరూ అందించలేనిది అంతరంగంలో జనించేది ఆత్మవిశ్వాసం. విజయసోపానాల అధిరోహణకు, సమస్యలతో సమరానికి మూలసూత్రమదే. ఆటంకాల కంటకాలను ఛేదించి, ఆశయాలకు ఆయువు పోస్తూ, సమస్యలను సాధింపచేస్తూ, లక్ష్యాన్ని చేర్చే ధీరత్వ మంత్రమది. నిస్సహాయ ఒడిలో ఒదగక సుఖశాంతులతో జీవించడానికి, నీరవనిశీధిలో గోరంత వెలుగు చూపడానికి తోడ్పడే ఇంధనం, లక్ష్యం దిశగా నడిపే దివ్యత్వమయిన ఆత్మవిశ్వాస బీజాన్ని మనసులో…