Category కవితా శాల

అది వెలిగిపోతున్న పసిపాప నవ్వులా ఆహ్లాద కిరణాలతో అలరిస్తుంటుంది… అది మల్లెపువ్వులా అనుభూతుల పరిమళాలతో ముంచెత్తుతుంటుంది… అది ఆశల కట్టడాల్ని అతలాకుతలం చేసే భూకంపంలా ఉద్వేగ ప్రకంపనలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంటుంది… అది ఉవ్వెత్తుకెగసే కడలిలా బాధల అలలతో బహుముఖంగా భయపెడుతుంటుంది… అది భిన్న పార్శ్వాల ప్రవాహమై పయనించే బ్రతుకు నది… దాని కారుణ్యం బహుదూరపు చెట్లను…

అది హృదయ రాగాల మందిరం ఏ విషపు వాయువులు తాకని కుటీరం విద్యుదీకరణ గాంచిన మనస్సులు ఊలలాడుతుంటాయి అచ్చట వినమ్రంగా పువ్వులు ఆకులతో ముచ్చటిస్తూ ఎండకు మెరిసే ఇసుక రేణువులనుంచి వెలుగులను పొందుతూ ఆస్వాదిస్తుంటాయి రెక్కలు వాలుతుంటాయి ఎదపై భూమ్యాకర్షణ నుంచి దూరంగా తచ్చాడతాయి కృతజ్ఞతగా నీళ్ళను చప్పరిస్తాయి లోకకల్యాణం కోసం ఒక గూడు కడతాయి…

ఒకప్పుడు… ఉద్యమాలే ఊపిరిగా ఆశయ సాధనే లక్ష్యంగా పరుగెత్తిన కాలం, కట్లు తెంచుకున్న ఆబోతు ఊరిమీద పడితే జనం భయపడ్డట్టు పాలకులకు భయపడి, కుట్రల సాలెగూటిలో చిక్కుకొన్న ఉద్యమాలు రెక్కలు తెగిన పక్షులై విలవిల్లాడుతోంటే, చతికిలపడింది నేడు. ఓ ఉద్యమకారుడా! నోటికి తాళం వేసుకొని గొంతుక మట్టితో పూడ్చుకొని ఈ రోజు గడిస్తే చాలనే బానిసబతుకు…

అనుభూతులు కరిగినప్పుడే ఆనందం  ఊటలా ఉబికోస్తుందీ ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడే అలల కెరటాల అనురాగాలు ఆత్మీయ సమ్మేళనం లో అయస్కాంత క్షేత్రలవుతాయి పిలువకుండానే వొచ్చిన అతిధి లా.. తోటి మనిషి ఆపదాలలో గోపిక బాలుడై కష్టల గొల్ల భామలను మురిపిస్తే ఆ అభిమానం బృందావనమవుతుంది ప్రేమ రాధాలా పరోపకారమై ఆ ఆత్మీయ చేతుల్ని ముద్దడుతుంటే . కుచేలుడు…

నా జీవితం సంఘర్షణల సమాహారం. అనంత సాగరంలో లాగే నా ఎదలో భావతరంగాలెన్నో, సమస్యల సుడిగుండాలెన్నో, మనోభావాల నిధులెన్నో, ఆశల అలలెన్నో. అలాంటి నాకై ఎవరో ముందుకొచ్చి ఒక స్వప్నాన్ని చెక్కివ్వాలంటే ఎలా అని నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటూ కాలం విసిరే సవాళ్ళను అధిగమించడానికి, జీవితాన్ని అమృతమయం చేసే అమృతంకోసం… అసూయా ద్వేషాల చీకట్లను దరికి…