అంతర్జాతీయ మహిళా దినోత్సవం జరుపుకుంటూ యాభై సంవత్సరాలు దాటినా, తెలుగు సాహిత్య ప్రపంచం స్త్రీవాద ఆలోచనను పూర్తిగా ఆహ్వానించిందని చెప్పలేం. ఈ వాస్తవం కొంతమందికి అసౌకర్యంగా అనిపించినా, వాస్తవం మాత్రం అదే. ఒకప్పుడు స్త్రీ తన అనుభవాలను రాస్తే వాటిని వ్యక్తిగత పరిమితుల్లో బంధించేవారు; ఇప్పుడు ఆమె సామాజిక నిర్మాణాలను ప్రశ్నిస్తే అతిగా ప్రతిస్పందించిందని విమర్శిస్తున్నారు. అయితే ఈ ప్రతిస్పందనల మధ్య స్త్రీవాద రచనలు మరింత లోతు సంపాదించాయి. అవి కేవలం వేదనను వ్యక్తపరచడంలో ఆగిపోకుండా, అధికార వ్యవస్థల అంతర్భాగాలను, శరీర రాజకీయాలను, కుల, వర్గ, లింగ అనుసంధానాలను విశ్లేషించే దిశగా విస్తరించాయి. అందుకే ఈ స్వరం ఇప్పుడు వినిపించడం మాత్రమే కాదు- చర్చను, అసౌకర్యాన్ని, ఆలోచనను రేకెత్తిస్తోంది.
గత దశాబ్దాల ప్రయాణంలో తెలుగు స్త్రీవాద సాహిత్యం నిరసన కేంద్రిత దశను దాటి, అంతర్లీన అనుభవాల సమన్వయ దశకు చేరింది. ఓల్గా వంటి రచయిత్రుల ఆత్మ పరిశీలనాత్మక స్వరాల నుండి దళిత, బహుజన అనుభవాలను ముందుకు తెచ్చిన కొత్త గొంతుకల వరకు, ఈ రచనలు బాధిత స్థితిని మాత్రమే చూపకుండా ఆత్మగౌరవంతో నిలబడే వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రతిపాదిస్తున్నాయి. ప్రస్తుతం తెలుగు స్త్రీవాద సాహిత్యం అంగీకారానికో, నిరాకరణకో పరిమితమవకుండా, ప్రపంచవ్యాప్త అవగాహనతో కూడిన దిశలో సాగుతోంది. ఇది కేవలం ప్రతిఘటన కాదు, పునర్నిర్మాణ సంకల్పం. స్త్రీని కరుణార్హురాలిగా కాక, స్వతంత్ర హక్కు కలిగిన వ్యక్తిగా చూడాలనే స్పష్టమైన మేధో ప్రకటనగా ఇది రూపుదిద్దుకుంటోంది.
