మన విద్యా వ్యవస్థలో విప్లవాత్మక మార్పులు రాకుండా, యువతలో నైపుణ్యం పెంచకుండా ఏఐ (AI) హబ్లు ఏర్పాటు చేసినా, అందులో పని చేయడానికి పక్క రాష్ట్రాల నుంచో, ఇతర దేశాల నుంచో నిపుణులు రావాల్సిందే. అప్పుడు స్థానిక యువతకు మిగిలేది కేవలం సెక్యూరిటీ గార్డు ఉద్యోగాలో లేక డేటా ఎంట్రీ పనులో మాత్రమే. అత్యున్నత స్థాయి మేధో సంపత్తి అవసరమైన రంగాల్లో మన విద్యార్థులు వెనుకబడి ఉండగా, ఈ భారీ ప్రాజెక్టులు ఎవరి ప్రయోజనం కోసం అనేది పాలకులు సమాధానం చెప్పాలి.”
ప్రతి ఏటా స్విట్జర్లాండ్లోని దావోస్ మంచుకొండలు ప్రపంచ కుబేరుల, రాజకీయ ఉద్దండుల అట్టహాసాలకు వేదికవుతుంటాయి. ఈ ఏడాది కూడా అదే ఆడంబరం, అదే ఆర్భాటం. కెనడా మాజీ ప్రధాని మార్క్ కార్నీ విశ్లేషించినట్లు ప్రపంచ రాజకీయ యవనికపై పాత క్రమం కుప్పకూలుతోంది. అమెరికా తన స్వార్థపూరిత ఆర్థిక విధానాలతో అంతర్జాతీయ నియమాలను తుంగలో తొక్కుతుంటే, మరోవైపు చైనా ఆ శూన్యాన్ని భర్తీ చేసేందుకు పావులు కదుపుతోంది. ఈ అంతర్జాతీయ గందరగోళం మధ్య, మన తెలుగు రాష్ట్రాల పాలకులు దావోస్ వెళ్ళి వేల కోట్ల రూపాయల ఒప్పందాల ‘కాగితాలను’ పట్టుకుని తిరిగి రావడం ఒక ఆనవాయితీగా మారింది. అయితే, ఈ అంకెలకు, ఆర్భాటాలకు వెనుక ఉన్న నిష్ఠుర సత్యాలను మనం విస్మరించలేం. ప్రపంచ ఆర్థిక వేదిక (WEF) వేదికగా జరిగే ఈ తతంగం అంతా ఒక మాయాజాలంలా కనిపిస్తోంది, అక్కడ కుదిరే ఒప్పందాలు భూమి మీదకు వచ్చేసరికి ఆవిరైపోవడం మనం దశాబ్దాలుగా చూస్తున్నాం.
ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం ఒక వైపు ‘స్పీడ్ ఆఫ్ డూయింగ్ బిజినెస్’ అంటూ లక్ష కోట్లకు పైగా పెట్టుబడులను ప్రకటించింది. విశాఖపట్నం వేదికగా డేటా సెంటర్లు, క్లీన్ ఎనర్జీ ప్రాజెక్టులు వస్తాయని ఊరిస్తోంది. మరోవైపు తెలంగాణ ‘ఫ్యూచర్ సిటీ’ మరియు ఏఐ హబ్ పేరుతో భారీ ప్రాజెక్టులను ముంగిటకు తెచ్చింది. వినడానికి ఇవి ఎంతో ఆశాజనకంగా ఉన్నప్పటికీ, క్షేత్రస్థాయిలో ఈ ఒప్పందాల పరిస్థితి ఏమిటన్నదే మిలియన్ డాలర్ల ప్రశ్న. గడిచిన దశాబ్ద కాలంగా కుదిరిన ఎం.ఓ.యు (MoU)లలో ఎన్ని వాస్తవ రూపం దాల్చాయి? ఎన్ని ఉద్యోగాలు స్థానిక యువతకు దక్కాయి? అన్న లెక్కలు తీస్తే పాలకుల అసలు రంగు బయటపడుతుంది. చాలా సందర్భాల్లో ఈ ఒప్పందాలు కేవలం కంపెనీల మార్కెట్ విలువను పెంచుకోవడానికి, లేదా ప్రభుత్వాలు తమ గ్రాఫ్ను పెంచుకోవడానికి చేసే ప్రచార విన్యాసాలుగానే మిగిలిపోతున్నాయి.
పారిశ్రామిక వేత్తలతో కలిసి దిగే ఫోటోలు సోషల్ మీడియాలో వైరల్ అవుతాయి తప్ప, నిరుద్యోగ యువత బతుకుల్లో వెలుగులు నింపడం లేదు.
మరింత లోతుగా పరిశీలిస్తే, ఈ కంపెనీలకు మనం చెల్లిస్తున్న మూల్యం సామాన్యుడికి వెన్నులో వణుకు పుట్టిస్తుంది. విదేశీ పెట్టుబడిదారులను ఆకర్షించే పేరుతో వేల ఎకరాల సారవంతమైన భూములను ఉచితంగానో, తక్కువ ధరకో ధారాదత్తం చేయడం, అపారమైన నీటి వనరులను, విద్యుత్తును వారికి కట్టబెట్టడం ఏ రకమైన అభివృద్ధి? పర్యావరణ పరిరక్షణను గాలికి వదిలేసి, భారీ పరిశ్రమలకు అనుమతులివ్వడం వల్ల వచ్చే కాలుష్యం రేపు మన పిల్లల ఊపిరితిత్తులను చిద్రం చేయదా? డేటా సెంటర్లు మరియు స్టీల్ ప్లాంట్లు వంటి భారీ వినియోగ ప్రాజెక్టుల వల్ల భూగర్భ జలాలు అడుగంటిపోతే, సామాన్య రైతు పరిస్థితి ఏమిటి? సంపద సృష్టి పేరిట సహజ వనరులను కార్పొరేట్ శక్తుల పాలు చేయడం అభివృద్ధి అనిపించుకోదు, అది వనరుల దోపిడీ మాత్రమే.
పారిశ్రామికీకరణ ముసుగులో జరుగుతున్న ఈ విధ్వంసం భవిష్యత్తు తరాలకు మనం ఇచ్చే వారసత్వమా అని ఆలోచించాలి.అంతేకాకుండా, మారుతున్న ప్రపంచ క్రమంలో అమెరికా తన సరిహద్దులను మూసివేస్తూ రక్షణవాద ధోరణిని అవలంబిస్తోంది. మార్క్ కార్నీ హెచ్చరించినట్లు “మనం చర్చల పట్టిక దగ్గర లేకపోతే, ఇతరులకు ఆహారంగా మారిపోతాం”. కానీ మన రాష్ట్రాలు అంతర్జాతీయ స్థాయి చర్చల్లో పాల్గొనే స్థితిలో ఉన్నాయా? కేవలం రాయితీలు ఇస్తామంటేనే కంపెనీలు వస్తాయి అనుకోవడం భ్రమ. మన విద్యా వ్యవస్థలో విప్లవాత్మక మార్పులు రాకుండా, యువతలో నైపుణ్యం పెంచకుండా ఏఐ (AI) హబ్లు ఏర్పాటు చేసినా, అందులో పని చేయడానికి పక్క రాష్ట్రాల నుంచో, ఇతర దేశాల నుంచో నిపుణులు రావాల్సిందే. అప్పుడు స్థానిక యువతకు మిగిలేది కేవలం సెక్యూరిటీ గార్డు ఉద్యోగాలో లేక డేటా ఎంట్రీ పనులో మాత్రమే. అత్యున్నత స్థాయి మేధో సంపత్తి అవసరమైన రంగాల్లో మన విద్యార్థులు వెనుకబడి ఉండగా, ఈ భారీ ప్రాజెక్టులు ఎవరి ప్రయోజనం కోసం అనేది పాలకులు సమాధానం చెప్పాలి.
రాష్ట్రాల మధ్య నెలకొన్న అనారోగ్యకరమైన పోటీ కూడా ఆందోళన కలిగిస్తోంది. ఒక రాష్ట్రం ప్రకటించిన ప్రాజెక్టును తన్నుకుపోవడానికి మరొక రాష్ట్రం అంతకంటే ఎక్కువ రాయితీలు ప్రకటించడం వల్ల అల్టిమేట్ గా నష్టపోయేది పన్ను చెల్లింపుదారులే. కార్పొరేట్ సంస్థలు కేవలం లాభం ఉన్న చోటే ఉంటాయి. రేపు మరో ప్రాంతం ఇంకా ఎక్కువ సబ్సిడీలు ఇస్తే, ఈ కంపెనీలు ఇక్కడి నుంచి సర్దుకోవడానికి నిమిషం కూడా పట్టదు. కానీ అప్పటికే మనం కోల్పోయిన భూమి, కలుషితమైన గాలి, నీరు తిరిగి రావు. ఈ అస్థిరమైన పెట్టుబడి సంస్కృతి రాష్ట్ర ఆర్థిక వ్యవస్థను కుదేలు చేసే ప్రమాదం ఉంది. ప్రజా ధనాన్ని వెచ్చించి చేసే ఈ విదేశీ పర్యటనలు, పబ్లిసిటీ స్టంట్లు ప్రజల కళ్లద్దాలను మార్చగలవు తప్ప, వాస్తవాలను మార్చలేవు.
చివరగా, తెలుగు రాష్ట్రాల పాలకులు దావోస్ వంటి వేదికలను కేవలం ఫోటో షూట్లకు, ఆడంబరాలకు పరిమితం చేయకుండా, పారదర్శకమైన పారిశ్రామిక విధానాన్ని అవలంబించాలి. ఎన్ని పెట్టుబడులు వచ్చాయి అనే అంకెల కంటే, ఎన్ని పరిశ్రమలు గ్రౌండ్ అయ్యాయి, ఎంతమందికి గౌరవప్రదమైన ఉపాధి దొరికింది అనే వాస్తవాలను ప్రజల ముందుంచాలి. అంతర్జాతీయ వ్యవస్థ కుప్పకూలుతున్న ఈ సంధి కాలంలో, కేవలం పరాయి దేశాల మీద, కార్పొరేట్ దిగ్గజాల మీద ఆధారపడటం ప్రమాదకరం. స్వయం సమృద్ధి, పర్యావరణ హితమైన అభివృద్ధి మరియు స్థానిక నైపుణ్యాల పెంపుదలపై దృష్టి పెట్టినప్పుడే ఈ మంచుకొండల ఒప్పందాలకు అసలైన విలువ లభిస్తుంది. లేదంటే, ఇవన్నీ నీటి మీద రాతలుగానే మిగిలిపోతాయి. సామాన్యుడి కన్నీళ్లు తుడువని ఏ ఒప్పందమైనా, ఏ అభివృద్ధి అయినా కేవలం ఒక భ్రమ మాత్రమే. ఆడంబరాలు తగ్గి, ఆశయాలు నెరవేరిన రోజే నిజమైన ప్రగతి సాధ్యమవుతుంది.
