కాలం… రెండక్షరాల పదమే ఆగమన్నా ఆగనిది చుక్కల్లో చంద్రునిలా నడిచేకొద్దీ పరుగెత్తేది, అలసటలేని ప్రయాణం సాగిస్తూ నిత్యం ఆశలతో కవ్విస్తూ పరుగులు పెట్టించే చేతన ప్రవాహం. పదవీవిరమణ లేని పాలనచేస్తూ, అన్నీ తానై మనిషి హృదయాలనేలుతూ, కలల్ని కన్నీరుగాను కన్నీటిని పన్నీరుగాను మార్చగల నెరజాణ ఓ మనిషీ! కనిపించని గాలి ఊపిరైనట్టు అన్నీ తానైన కాలం…
దేహం అద్వైతం మట్టి – కుండ మన్నులో శవం కొంత కాలం పురుగులు పుర్రెలు ఆపై అదృశ్యం..! ఆలోచనలు మెదడులోంచి స్పందనలు హృదయంలోంచి జీవం పోయింది కాయం కరిగింది అన్నీ మూతపడి ఇకపై ఇంకొకళ్ళ మదిలో వాళ్ళదైన దృష్టిలో అప్పుడప్పుడు..!! ఆపై కొంత దూరం… మళ్ళీ వీళ్ళూ అంతే మరింకొకళ్ళూ అంతే ఆ తర్వాతి వాళ్ళూ…
కష్టమైనా ఇష్టంగ,ఇగురంగ ఆరుగాలం ఎవుసం చేస్తుండు గాదెల నిండా ధాన్యం నింపి అందరి ఆకలి తీరుస్తున్న అన్నదాత అనే బిరుదాంకితుడు అంగట్లో ధరల శరాఘాతాలు తింటు అందరికి అన్నం తినిపిస్తుండు! కొనే వాడు సరుకులమ్మే కొట్టులో పెట్టిన ధరలకే సరుకులు కొంటున్నడు అన్నదాత అమ్మేవాడైనా కొనేవాని చెంతకు పోయి వాడు ఇచ్చిన ధరకే ధాన్యం అమ్ముకుంటున్నడు…
మట్టికుండలో మక్కగడ్క అండి ఇంత సల్ల పోసుకొని తింటే ఎంత మధురంగ.. ఉంటదో..మా పల్లె ప్రేమ అంత కమ్మగుంటది. మట్టితటారిలో జొన్నపిండిపోసి.. చేయిమీద రొట్టెకు రూపమిచ్చి..మా అవ్వ పెంకమిదేసి కాల్చిన జొన్నరొట్టె తిన్నట్లుంటది. మా ఊరి ప్రేమంటే బంధాలను కలిపేది. ఆప్యాయంగా పలకరిస్తూ ఆకలి కడుపులను నింపేది. చినుకులన్నీ నేలనుతడిపితే.. భూతల్లి కమ్మని వాసనని పంచినట్లుంటది…
ఏ చరిత్రా చెప్పలేదు నాకు యుద్ధం చేయమని ఏ పురాణమూ ఇతిహాసమూ నేర్పలేదు సరైన పాఠం ఎముకల దారిలో మృత్యువు భుజాన్ని ఆసరాగా తీసుకుని గడిచిన గతాన్ని శాంతి వచనాల్లా వల్లేవేస్తూ ఎదురుచూసే గుమ్మాలకు రేపటి తోరణాలు కడుతూ కోల్పోయిన కడుపులకు సర్ది చెప్పుతూ అరణ్యరోదనల పర్వంలో ఎన్ని పాత్రలో సజీవదహనం చేయబడ్డవి ఇంకా వారి…
తనువులోని రక్తాన్నంత చమురుగా పోసి ఒంట్లోని నరాలన్నింటిని వత్తులుగా పేని.. జీవితపు ఆశలను ప్రమిధలుగా చేసి.. ఎదలో రగులుతున్న కష్టాలను.. నిప్పురవ్వలుగా రాజేసి వెలిగించిన దీపం.. బలంగా వీస్తున్న గాలి తాకుల్లకు ఊగిసలాడుతూ కన్నీరు కారిస్తుంది. ఉహాలనే ఆధారాలకు వ్రేలాడుతున్న వెలుగులన్ని.. కాలం విసిరిన కత్తుల వేటకు తెగిపడుతున్నాయి. నిశీధి కమ్ముకున్న నల్లని ఆకాశంలో.. తారలన్నీవెలుగుపూలు…
చైత్రమాసపు ఉషస్సులా జగతిని మైమరపించే వసంతభామినిలా పచ్చని చిగురుటాకుల పావడాకట్టి కబరిపై మల్లెలు సింగారించి మధుపములు మంజులనాదం చేస్తుండగా చిరునగవులొలికిస్తూ హంసలా అడుగులేస్తూ మధుమాసపు కోకిలలు పంచమంలో స్వాగతగీతం పాడుతుండగా తెలుగు వెలుగు నేనని షడ్రుచుల సమ్మేళనం నేనేనంటూ మమతానురాగాలను పెనవేసుకుంటూ అందరి ఆశలు ఈడేర్చగ వసంత సంతకం చేస్తూ శుభాలిచ్చుటకై శుభముఖంతో వేంచేస్తున్న వయ్యారిభామ…
చూతక ఫలం పలకరింపుతో పాతకములన్నీ పోయేనుగాక! నింబపు విరుల పుప్పొడితో గరళపుఅమ్మల స్వాంతనకాగ! ఇక్షువు గడల మధురముతో కుక్షము గోడలు శాంతములాడ! అమలక రుచుల చక్కిలింతతో జిహ్వపు చూరులు కితకితలాడ! మిరప ఘాటు రేగినవేళల్లో నవనాడుల్లో నీటి ఊటలురేగ! గుడచూర్ణము అనుపానముతో అమృతపానము కంఠమునేగ! సప్తరుచుల సమ్మేళనమే జీవితమంటూ! నవగ్రహముల గమనములే దిశా నిర్దేశంచేస్తూ! కాలంమార్పు…
ఇదీ యుద్ధమే. ఎదురుపడని ముఖాలు ఎదసరిహద్దుల్లో మోహరించిన ప్రేమమేఘాలతో యుద్ధరంగాలు. మనసు ఓటమిని కర్కశంగా ఇష్టపడే కాలం మనిషి నమ్మకాన్ని పాతిపెట్టె దుశ్చర్యకు పక్కనే ప్రేమను దాచిపెట్టే మనసుది ప్రతిచర్య. అపరిమిత వేగాభిమానమే అణ్వాస్త్రం. అనిర్వచనమైన ఇష్టానుభవమే క్షిపణి. జయాపజయాలు సరిసమానాలైన అనివార్యశ్చర్యాలు. నిర్మానుష్యమైన నిశబ్దసంగ్రామంలో కళ్లెదుటే ప్రాణంపోగుట్టున్న రోజుల్లో తలపోసిన భావాలు తలకొట్టుకుని పునరంకితం…