బాధ్యత అంటే భారము కాదు అది గీటురాయి నీ ప్రతిభకు అది నీ సమర్థతకు అద్దం పట్టు! రెక్కలు లేని రాకెట్ లో బాధ్యతల శాటిలైట్ పరుగు! వయసు పెరిగిన కొలది ఎత్తుకు ఎదిగిన కొద్దీ బాల్య కవచాలు ఊడి బాధ్యతల భుజ కిరీటాలు మొలిచి ఆశయాల కక్ష్యలో తిరుగు! బాధ్యత లోనే భద్రత వున్నది…
అది వెలిగిపోతున్న పసిపాప నవ్వులా ఆహ్లాద కిరణాలతో అలరిస్తుంటుంది… అది మల్లెపువ్వులా అనుభూతుల పరిమళాలతో ముంచెత్తుతుంటుంది… అది ఆశల కట్టడాల్ని అతలాకుతలం చేసే భూకంపంలా ఉద్వేగ ప్రకంపనలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంటుంది… అది ఉవ్వెత్తుకెగసే కడలిలా బాధల అలలతో బహుముఖంగా భయపెడుతుంటుంది… అది భిన్న పార్శ్వాల ప్రవాహమై పయనించే బ్రతుకు నది… దాని కారుణ్యం బహుదూరపు చెట్లను…
అది హృదయ రాగాల మందిరం ఏ విషపు వాయువులు తాకని కుటీరం విద్యుదీకరణ గాంచిన మనస్సులు ఊలలాడుతుంటాయి అచ్చట వినమ్రంగా పువ్వులు ఆకులతో ముచ్చటిస్తూ ఎండకు మెరిసే ఇసుక రేణువులనుంచి వెలుగులను పొందుతూ ఆస్వాదిస్తుంటాయి రెక్కలు వాలుతుంటాయి ఎదపై భూమ్యాకర్షణ నుంచి దూరంగా తచ్చాడతాయి కృతజ్ఞతగా నీళ్ళను చప్పరిస్తాయి లోకకల్యాణం కోసం ఒక గూడు కడతాయి…
ఒకప్పుడు… ఉద్యమాలే ఊపిరిగా ఆశయ సాధనే లక్ష్యంగా పరుగెత్తిన కాలం, కట్లు తెంచుకున్న ఆబోతు ఊరిమీద పడితే జనం భయపడ్డట్టు పాలకులకు భయపడి, కుట్రల సాలెగూటిలో చిక్కుకొన్న ఉద్యమాలు రెక్కలు తెగిన పక్షులై విలవిల్లాడుతోంటే, చతికిలపడింది నేడు. ఓ ఉద్యమకారుడా! నోటికి తాళం వేసుకొని గొంతుక మట్టితో పూడ్చుకొని ఈ రోజు గడిస్తే చాలనే బానిసబతుకు…
అనుభూతులు కరిగినప్పుడే ఆనందం ఊటలా ఉబికోస్తుందీ ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడే అలల కెరటాల అనురాగాలు ఆత్మీయ సమ్మేళనం లో అయస్కాంత క్షేత్రలవుతాయి పిలువకుండానే వొచ్చిన అతిధి లా.. తోటి మనిషి ఆపదాలలో గోపిక బాలుడై కష్టల గొల్ల భామలను మురిపిస్తే ఆ అభిమానం బృందావనమవుతుంది ప్రేమ రాధాలా పరోపకారమై ఆ ఆత్మీయ చేతుల్ని ముద్దడుతుంటే . కుచేలుడు…
మితముగా వాడితే హితము కూర్చేది మాట. అది వింటుంటే మనసు నిండాలి, మీటిన వీణలా నవరసాలు పలికించాలి. విలువపెంచే, నిన్నూ,నన్నూ కలిపే, వాణ్ణీ, వీణ్ణీ విడదీసే మాటలనదుపు చేసుకుంటే ప్రమోదం, మీరితేజి జీవితంలో సంతోషం మాయం. అంతటా రణమే…విధ్వంసమే. ఓ మనిషీ! వాక్సుద్ధితోనే వ్యక్తిత్వ వికాశమని నీకు తెలిసిందేగా. జీవితం … హరివిల్లు కావాలంటే, హాయిగ…
నా జీవితం సంఘర్షణల సమాహారం. అనంత సాగరంలో లాగే నా ఎదలో భావతరంగాలెన్నో, సమస్యల సుడిగుండాలెన్నో, మనోభావాల నిధులెన్నో, ఆశల అలలెన్నో. అలాంటి నాకై ఎవరో ముందుకొచ్చి ఒక స్వప్నాన్ని చెక్కివ్వాలంటే ఎలా అని నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటూ కాలం విసిరే సవాళ్ళను అధిగమించడానికి, జీవితాన్ని అమృతమయం చేసే అమృతంకోసం… అసూయా ద్వేషాల చీకట్లను దరికి…
బాధల శిశిరం చుట్టుముట్టి పెంచుకున్న ఆశల పత్రాలన్నీ ఆశయాల పుష్పాలన్నీ జీవితం చెట్టు చుట్టూ రాలిపోతూ భయపెడితేనేం!? అది కొత్త ఆశల్ని చిగురింపజేసే ఆమని రాకకు సంకేతమే కదా!… నేస్తం… ఆత్మవిశ్వాసపు తొలకరి మేఘాలు వర్షించినప్పుడు మొగ్గతొడిగన హృదయ రేకులు విచ్చుకొని ఆశల సుగంధాలతో పరిమళిస్తాయి… సంకల్పం తూర్పు నుంచి సరికొత్త కాంతులు వుద్భవించినప్పుడు ఆశయాలు…
మనం మనకు తెలిసేసరికి మనలోంచి మనం లేచేసరికి మననుంచి మనం దూరం పోయి చూస్తూ వుంటాం ఆ దారం ఒక కొసనుంచి ఇంకో కొసకు పాకుటకు మధ్యలో తెగిన ముళ్ళ కుచ్చులు గొంతులో తట్టినట్టు కడుపులో పిసికినట్టు వదిలేసే వదులులను బిగపట్టే బిగువులను తెలిసి తెలిసి పోగొట్టుకున్న వాటి కషాయాల మొఖం ముడుపులను బిచ్చగత్తె చూపులు…